گاه کبود

💡 گفت او از اهل و خویشانت نبود خود ندیدی تو سپیدی او کبود

💡 در آن گاه کبود و تاریک که سایه‌های شب بر کوهستان می‌افتد، تنها صدای باد بود که سکوت مرگبار دره را با خود به همراه می‌آورد.

💡 شاعر با توصیف آن گاه کبود و مه آلود، توانست احساس تنهایی و اضطراب عمیقی را که در قلب مسافر در آن لحظه وجود داشت، به خوبی منتقل کند.

💡 وقتی آن گاه کبود و مرموز فرا رسید، تمام چراغ‌های دهکده یکی پس از دیگری خاموش شدند تا تاریکی مطلق بر همه جا حاکم شود.