گاز کهن

💡 خود ببین تا چه شرف دارد بر آینه گاز گرچه چون گل همه وقتی دهنش پر ز زرست

💡 بی‌تأمل هرکه در محفل سخن‌پرداز شد چون زبان آتشین شمع، خرج گاز شد

💡 از طعنهٔ رقیب نگردد عیارِ من چون زر اگر بَرَند مرا درِ دهانِ گاز

💡 مانند شمع تا به دم صبح در لگن بنشسته تا رقیب سرم می برد به گاز

💡 پیغام دادمش که نشانی بدان نشان کز گاز بر کنارهٔ لعلت نشان ماست

💡 و گر خردهٔ زر ز دندان گاز بیفتد، به شمعش بجویند باز