دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] کنایات قرآن. کنایات قرآن به استعمال لفظ، و اراده لازم معنای آن در قرآن اطلاق می شود.
«کنایه» یکی از اسلوب های بیانی قرآن و عبارت است از به کار بردن لفظی در غیر معنای حقیقی آن؛ چنان چه قرینه، مانع از اراده معنای اصلی نشود؛ و عبارت به دیگر، بیان ملزوم و اراده لازم لفظ را «کنایه» گویند.
دیدگاه علما درباره کنایه
علمای بیان در حقیقت یا مجاز بودن کنایه اختلاف دارند. کسانی که کنایه را مجاز دانسته و منکر مجاز در قرآنند، وجود کنایه در قرآن را نیز منکر شده اند. دلیل آنها در انکار وجود مجاز در قرآن این است که مجاز، مرادف با دروغ است، و قرآن منزه از کذب است.اما قائلان به وجود مجاز در قرآن، وجود کنایه در قرآن را نیز می پذیرند. از سوی دیگر، کسانی که معتقدند کنایه، استعمال لفظ در موضوع له خود است و اراده لازم معنا، آن را از حقیقت بودن خارج نمی کند، از طرفداران کنایات قرآن هستند.
وقوع کنایه در قرآن
پس دو دسته وقوع کنایه در قرآن را پذیرفته اند:۱. قائلان به وقوع مجاز در قرآن؛۲. قائلان به حقیقت بودن کنایه.
اقسام کنایه به اعتبار وضوح و خفا
...
