کسایی مروزی

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
کسایی مروزی، حکیم مجدالدین، ابواسحاق، ابوالحسن علی
شاعر، متخلص به کسایی. در مرو به دنیا آمد. وی علاوه بر قریحه شاعری در مراتب علمی و به ویژه در علم صرف و بر دیگران مقدم بود. در اواخر عهد سامانی و اوایل عهد غزنوی می زیست. در آغاز کار مداح وزیرانی چون عبیداللَّه بن احمد عتبی (م 372 ق).
وزیر نوح بن منصور سامانی و شاهانی چون سلطان محمود غزنوی بود. ولی در اواخر عمر از این کار پشیمان شد. ناصرخسرو معاصر وی است و در قصاید خود از او بسیار یاد می کند. او در عهد خود مشهور بوده و با توجه به اشعارش از شاعران شیعی زمان خود به شمار می آید. وی در مدح حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام اشعار زیادی دارد و نخستین شاعری بود که در موعظه و حکمت به مراحل مهمی از پیشرفت رسید.
کسایی در اواخر عمر به تهذیب نفس و تصفیه ی باطن پرداخت و در کسوت زهد و ورع زیست. در «شاعران همعصر رودکی» نام وی ابوالحسن علی بن محمد ذکر شده و آمده است که او تا سالهایی پس از 419 ق می زیسته است. از آثارش: دیوان شعر شامل سه هزار بیت.

💡 او از سال ۱۳۶۴ در هنرستان هنرهای زیبا فعالیت داشت و در سالهای ۶۵ و ۶۶ نیز در صدا و سیمای مرکز اصفهان مشغول به تدریس بود. پس از آن با وقفه در موسسه نغمه گشایش که زیر نظر حسن کسایی و فرزندش بود فعالیت آموزشی خود را آغاز کرد که تا کنون ادامه داشته است.

💡 «در حال کار بودیم که دیدیم یک ماشین سر میدان ایستاد و مردی پیاده شد و سر بریدهٔ دختری در دستش بود. بعد شنیدیم که جنازهٔ دختر را در خیابان ناصرخسرو انداخته و سرش را به میدان کسایی آورده و گردانده است. سه روز است که ما کسبه این میدان نه می‌توانیم بخوابیم نه حتی غذا بخوریم.»

💡 اما فراخوان رادیو و تلویزیون مرکز اصفهان برای جذب هنرجو در سال ۱۳۵۲ نقطهٔ عطفی در زندگی او بود. این دوره موجب بهره‌مندی او از کلاس‌های آواز تاج اصفهانی شد. آشنایی با حسن کسایی نیز دیگر مزیت این دوره برای سعیدی بود و باعث شد او از سال ۱۳۵۳ تا پایان عمر حسن کسایی از شاگردان او باقی بماند.

💡 ۱۶ بهمن ۱۴۰۰، برادر سجاد حیدری، پیکرِ بی‌سرِ مونا را در پتو پیچید و در منطقه‌ای دیگر رها کرد. سجاد حیدری شوهر مونا حیدری با لباس سیاهرنگ در حالیکه در یک دست قمه داشت و در دست دیگرش سر بریدهٔ همسرش، در میدان کسایی شهر اهواز قدم زد.

💡 پایانهٔ مسافربری مرکزی تبریز یا ترمینال مرکزی تبریز، بزرگ‌ترین و مهمترین پایانه مسافربری در تبریز و غرب ایران است. این پایانه مسافری، در جنوب تبریز و در حاشیه آزادراه شهید کسایی واقع شده‌است. با راه‌اندازی این پایانه، ترمینال قدیم تبریز که در مرکز شهر در تقاطع خیابان‌های فلسطین (ملل متحد سابق) و محققی (امین سابق) واقع شده بود، تعطیل گردید.