هستی دوروزه

هستی دوروزه. [ هََ ی ِ دُ زَ / زِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) زندگانی ناپایدار و فانی. ( ناظم الاطباء ).

زندگانی ناپایدار و فانی

💡 با طفل دوروزه کس از شاهد و می‌گوید یا با نظر حیوان از چشم خمار آخر

💡 ز کسب فضل حیاکن‌ کزین دوروزه تخیل کمال اگر همه عشق است خفت هوس استش

💡 دلم در آتش اوضاع روزگار گداخت دوروزه عمر به آن و به این نمی‌ارزد

💡 ۲- «ه» مخفی و غیرملفوظ: دوروزه، یک‌شبه، یکساله، صده، دهه، هزاره

💡 چرا خورم غم دنیا به این دوروزه اقامت؟ چو بازگشت این منزل خراب ندارم