نهایت پذیری

نهایت‌پذیری یک اصطلاح مرکب و به صورت حامص به‌کار می‌رود. این واژه به مفهوم قابلیت به پایان رسیدن یا محدود بودن در انتها دلالت دارد و در متون ادبی، فلسفی و علمی برای بیان ویژگی اموری که دارای حد و مرز مشخصی هستند، مورد استفاده قرار می‌گیرد. در متون کهن و جدید فارسی، این ترکیب اغلب برای اشاره به پدیده‌های مادی و مفهومی که دارای انتها و محدودیت ذاتی می‌باشند، به‌کار رفته است. برای نمونه، در فلسفه برای توصیف امور متناهی در مقابل نامتناهی و در علوم برای بیان ویژگی‌های کمّیِ دارای کران، از این اصطلاح استفاده می‌شود. بر اساس یادداشت‌های مؤلف، این واژه معادل پایان‌پذیری در نظر گرفته شده و در جایگاه یک صفت، حالتِ پذیرای پایان را می‌رساند. کاربرد صحیح آن در نوشتار، با رعایت نیم‌فاصله میان اجزای ترکیب و تلفظ درست آن، برای حفظ سلامت زبانی و رسایی بیان، ضروری است.