مقیمای مقصود

مقیمای مقصود. [ م ُ ی ِ م َ ] ( اِخ ) پسر ملامقصود علی از شاعران قرن یازدهم هجری است. از اوست:
نمی آید ز کس این کار جز بادام چشم تو
تب و لرز دل بیمار را ازیک نظر بستن.
و رجوع به تذکره نصرآبادی ص 355 و356 و فرهنگ سخنوران شود.

پسر ملا مقصود علی از شاعران قرن یازدهم هجری است.

💡 به عدل و فضل و جود و حشمت و جاه رسانید است عالم را به مقصود

💡 ز رنج و راحت گیتیگل مقصود می چینم برون آورده ام از پای دل، خار تمنّا را

💡 قربت ای کعبه ی مقصود اگر دست دهد با کی از بُعد ره و خار مغیلان تو نیست

💡 ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم بیرون ز غم تو نیست موجود دلم

💡 خورشید معینت شد اقبال قرینت شد مقصود یقینت شد بی‌شک و گمان برگو