مقتدی بامرا

مقتدی بامرا. [ م ُ ت َ ب ِ اَ رِل ْ لاه ] ( اِخ ) ( الَ... ) لقب عبداﷲبن محمد، بیست و هفتمین خلیفه عباسی که پس از نوزده سال وهشت ماه خلافت در 487 هَ. ق. وفات نمود. ( ناظم الاطباء ). ابوالقاسم عبداﷲبن محمدبن قائم بن مقتدر ( 449-487 هَ. ق. ). وی پس از فوت جد خود القائم بامراﷲ به سال 467 هَ. ق. به خلافت نشست در حالی که بیش از هجده سال از عمر وی نمی گذشت. در مدت خلافت خویش به عمران وآبادی بغداد پرداخت، زنان آوازخوان و بدکار را براند، از جاری شدن آب گرمابه ها به دجله ممانعت کرد و گرمابه داران را به حفر چاهها و فاضل آبها مجبور کرد و اصلاحات دیگری نیز انجام داد. وی از علم و ادب نیز بهره داشت و روزگار او روزگار خیر و آسایش و آرامش بود. به مرگ ناگهانی در بغداد درگذشت. ( از الاعلام زرکلی ج 3 ص 581 ). و رجوع به تجارب السلف ص 282 و مجمل التواریخ و القصص ص 383 و دستورالوزراء ص 24، 86، 88، 89 و 157 و تاریخ اسلام ص 124 و کامل ابن اثیر ج 10 ص 94 شود.

💡 در جهان هر جا بود پرهیزگاری مقتدی جز تو کس او را نباشد پیشوا و مقتدا

💡 گر تو بدین جمال و فر، سوی چمن کنی گذر سوسن و سرو و گل به تو جمله شوند مقتدی

💡 مقتدی صدر، روحانی شیعه عراقی در واکنش به این حمله در توئیتی نوشت: «سرزمین عراق از جنوب به شمال و شرق تا غرب نباید بخشی از درگیری‌ها باشد و «دخالت» عراق در درگیری‌ها سابقه خطرناکی است و از مقامات ذیصلاح فوراً نامه اعتراضی به سازمان ملل ارسال و سفیر ایران را احضار کنند.»

💡 ابن شهرآشوب نیز القابی دیگر به‌صورت «سبط اول، امام ثانی، مقتدی ثالث، ذکر رابع و مُباهِلِ خامس» آورده است.

💡 مقتدی صدر که از سال ۲۰۰۷ در تبعید خودخواسته به سر می‌برد به شهر نجف بازگشت تا رهبری جنبش صدر را بر عهده گیرد.