مغفر کوب

مغفرکوب. [ م ِ ف َ ] ( نف مرکب ) کوبنده مغفر. که خود را درهم کوبد. که خود آهنین را کوفته و متلاشی سازد:
چو همت است چه حاجت به گرز مغفرکوب
چو دولت است چه حاجت به تیر جوشن خای.سعدی.

کوبنده مغفر که خود را در هم کوبد

💡 هزار جوشن و تن در میانهٔ جوشن هزار مغفر و سر در میانهٔ مغفر

💡 معجر مهر یکی مغفر زرین بنمود اطلس چرخ یکی پرده ی دیبا آمد

💡 گاه بر دوش افکند زلف پریشان گه بسر گاه از مشک سیه درع و گهی مغفر کند

💡 بیک حمله تو چنان شد که خصمان همه عرض کردند مغفر بمعجر

💡 ببر اندر کشد از حلقه انجم جوشن بسر اندر نهد از بدر فروزان مغفر

💡 چو او در کارزار آید عدو را کارزار آید درخت کین ببار آید چو او مغفر نهد بر سر