محمد بن ابیالعباس تیفاشی، با نام کامل ابوعبدالله محمد بن ابیالعباس (احمد)، از عالمان، فقیهان و شاعران برجسته در سدههای میانی اسلامی به شمار میرود که پس از سال ۵۵۴ هجری قمری متولد شده است. وی در محیطی علمی و فرهنگی رشد یافت و به سبب دانش فقهی و توانایی ادبی خود، در میان معاصرانش جایگاهی قابل توجه پیدا کرد. تیفاشی علاوه بر فقه، در حوزه ادب و شعر نیز مهارت داشت و این دو جنبه علمی و هنری در شخصیت او بهطور همزمان نمود یافته بود. او از بزرگان شهر قفصه در افریقیه به شمار میآمد و در تحولات سیاسی و اجتماعی زمان خود نیز حضور داشت. در جریان فتوحات عبدالمؤمن موحدی، هنگامی که شهرهای افریقیه یکی پس از دیگری فتح میشد، وی به همراه امیر شهر، یحیی بن تمیم بن معتز، برای اعلام تسلیم نزد عبدالمؤمن رفت. در این دیدار، تیفاشی قصیدهای در مدح عبدالمؤمن سرود که نشاندهنده توانایی شعری و حضور فعال او در دربارهای سیاسی بود. گفته شده است که عبدالمؤمن با شنیدن بیت نخست این قصیده، چنان تحت تأثیر قرار گرفت که پیش از ادامه شعر، پاداش کامل به او عطا کرد. این روایت بیانگر قدرت بیان، فصاحت و تأثیرگذاری کلام تیفاشی در فضای ادبی آن دوره است. درباره پدر او نیز دیدگاههای مختلفی وجود دارد که نشان میدهد منابع تاریخی در برخی جزئیات زندگیاش اختلاف نظر دارند.
محمد بن ابی العباس تیفاشی
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] ابوعبدالله محمد بن ابی العباس (احمد)، فقیه و شاعر، پس از ۵۵۴ قمری متولد شد.
درباره پدر ابوعبدالله دیدگاه هایی وجود دارد که برخی از آنها عبارتند از:
← دیدگاه کاتب
به هر حال محمد، هنگامی که عبدالمؤمن موحدی در ۵۵۴ قمری شهرهای افریقیه را یکی پس از دیگری می گشود، از جملۀ بزرگان قفصه بود که همراه با امیرشان، یحیی بن تمیم بن معتز، برای تسلیم شهر نزد عبدالمؤمن آمدند و محمد قصیده ای در مدح وی سرود، اما عبدالمؤمن با شنیدن بیت نخست، او را صله ای تمام داد و از خواندن بقیۀ قصیده باز داشت.
