در قرآن چهار ماه رجب، ذوالقعده، ذوالحجّه، و محرّم در سال هجری قمری. در قرآن حدود نُه بار از ماه های حرام یاد شده است (که از آن جمله است: بقره: ۱۹۴؛ ۲۱۷؛ مائده: ۲؛۹۷؛ توبه: ۵، ۳۶). خداوند (در توبه، ۳۶) جنگ در ماه های حرام را ناروا مقرر داشته، اما پیکار (به ویژه دفاعی) با مشرکان و دشمنان را بی عیب دانسته است. در بقره ۲۱۷ نیز جنگیدن در این ماه ها گناهی بزرگ و در حد شرک ورزیدن به خداوند دانسته شده است. حضرت محمد (ص) در خطبۀ حجة الوداع این چهار ماه را مؤکداً بیان فرموده اند. عرب ها همواره برای پیروی از هوای نفسانی خود ماه های حرام را به تأخیر می انداختند یا حرمت این ماه ها را می شکستند. حرمت ماه های حرام در آیین ابراهیمی از حکمتی برخوردار است تا آن جا که در (مائده، ۹۷) خداوند کعبه را که بیت الحرام است و ماه حرام و قربانی بی نشان و نشاندار را مایۀ قوام امور مردم دانسته است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی شیعه] ماه های حرام، ماه هایی که خداوند رعایت حرمت آن ها را بر مؤمنان واجب کرده. این ماه ها عبارتند از: محرم، رجب، ذی القعده و ذی الحجه. از زمان حضرت ابراهیم، جنگ در این ماه ها حرام بوده. دیه قتل در این ماه ها، بیش از ماه های دیگر است. اعراب گاه بر اساس اغراض شخصی، حرمت ماه محرم را به صفر منتقل کرده و ماه های دیگر را هم به تأخیر می انداخته اند. این عمل «نَسیء» نامیده شده و در قرآن گناهی بزرگ شمرده شده است. مراد از ماه های حرام، ماه هایی است که خداوند رعایت حرمت آن ها را بر مؤمنان واجب کرده. از زمان حضرت ابراهیم و اسماعیل، جنگ در ماه های حرام ناروا دانسته شده است. این سنّت تا زمان ظهور اسلام در میان اعراب مورد احترام بود. قرآن کریم نیز بر آن صحه گذاشت و حرمت این ماه ها را تایید کرد.
جمله سازی با ماه های حرام
💡 همچنين در كتاب حصال از امام جعفر صادق، از پدرش عليهماالسلام آمده است كه فرمود:صدقه بر بنى هاشم حرام است. مگر در دو صورت: نخست هنگامى كه سخت تشنه باشندو آبى براى آشاميدن نيابند. دوم صدقه آنها به يكديگر (421).
💡 با اين كه از جدّم رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى فرمود: خلافت و حكومتبر خاندان بنى اميّه حرام است، امّا با چنين وضعيّت و موقعيّتى كه پيش آمده است، بهناچار با شرايطى براى صلح آماده هستم؛ و آن را بر اين اوضاع ترجيح مى دهم.(23)
💡 از روايات اسلامى چنين استفاده مى شود كه در آغازنزول حكم روزه مسلمانان تنها حق داشتند قبل از خواب شبانه غذا بخورند چنانچه كسى درشب به خواب مى رفت سپس بيدار مى شد خوردن و آشاميدن بر او حرام بود.
💡 (زيرا شما آن را حرام مى دانيد، و مرا به پوشيدن آن ملامت مى كنيد) در حالى كه خداىسبحان فرموده: (قل من حرم زينه الله التى اخرج لعباده و الطيبات من الرزق ) و نيزفرموده: (خذوا زينتكم عند كل مسجد).
💡 حسن بصرى مى گفت: چون كسى در كار دنيا با تو همچشمى كند، در كار آن جهانى، با اوهمچشمى كن ! و نيز، يارانش را گفت: من هفتاد تن از بدريان را ديدم كهحلال شده هاى خدا را چندان پرهيز داشتند، كه شما حرام شده هاى او را نداريد.
💡 و خداوند سبحان شرك را (در امور مختلف ) حرام گرداند تا آن كه همگان تن به ربوبيّتاو در دهند و به سعادت نائل آيند؛ پس آن طورى كه شايسته است بايد تقواى الهى داشتهباشيد و كارى كنيد تا با اعتقاد به دين اسلام از دنيا برويد.
