قبیله ال صفوان

[ویکی فقه] قبیله آل صفوان. آنان یکی از قبایلی بودند که پیش از اسلام در مکه زندگی می کردند و دارای منصب اجازه به حجاج بودند.
آنها فرزندان سعد بن زید تمیم به شمار آمده بعد از صوفه عهده دار منصب اجازه به حجاج شدند.
حمیری، عبدالملک ابن هشام، السیرة النبویة، تحقیق مصطفی السقا و دیگران، بیروت، دارالمعرفه، بی تا، ص۱۲۰.
اولین نفر از این خاندان که عهده دار این منصب شد صفوان بن حارث
ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، بیروت، دارالفکر، ۱۹۸۶، ص۲۰۶.
این منصب پیوسته در این خاندان دست به دست می شد تا اینکه اسلام ظهور کرد آخرین نفر از این طایفه که عهده دار این منصب بود کرب بن صفوان بیان شده است.

💡 نه بیش ازوکمالم و نه بیش ازو جمال نه همچو او قبیله و دخت و پسر مرا

💡 دانی از آن قبیله ام ای خان که میکند از نسبت سواری ما افتخار اسب

💡 زان موج شوند پای تا فرق اعیان قبیله ات به خون غرق

💡 فیّاض را وداع‌کنان دید یار و گفت مجنون این قبیله ز حی می‌رود برون

💡 بگفت، این همه دانستی و ندانستی که این قبیله گرفتار دام انسانند