فرس ماژور

(فُ ژُ ) [ فر. ] (اِ. ) حالتی که شخص برخلاف میل مجبور به انجام یا ترک فعلی شود، قوة قهریه، زور و فشار به گونه ای که نتوان از آن اجتناب کرد.

۱. زور و فشار.
۲. (حقوق ) حالتی غیر منتظره و اجتناب ناپذیر که در آن انجام تعهد امکان پذیر نباشد.

حالتی که شخص برخلاف میل مجبور به انجام یا ترک فعلی شود، قوة قهریه، زور و فشار به گونه‌ای که نتوان از آن اجتناب کرد.

💡 اگر نت پنجمِ (نمایان) گام دو ماژور را مبدأ قرار داده و گام جدیدی بسازیم، باید دانگِ دومی برای آن بسازیم و نت هفتم آن را نیم پردهٔ کروماتیک بالا برده تا فواصل گام ماژور شکل بگیرد. بدین ترتیب اولین علامت تغییر دهنده (فادیز) در سرکلید به دست خواهد آمد. به همین ترتیب گام‌های بعدی را می‌توان ساخت و در ادامه، حرکت بالارونده که به دایره پنجم‌ها معروف است به گام مترادف آن (سی دیز ماژور) می‌رسد.

💡 سمفونی شماره ۳ در فا ماژور اپوس. ۹۰ سومین سمفونی تصنیف شده از یوهانس برامس، آهنگساز آلمانی سبک رومانتیک است. برامس این اثر را در تابستان سال ۱۸۸۳ در ویسبادن تقریباً ۶ سال بعد از اینکه سمفونی دومش را کامل کرد، نوشت. درخلال مدتی که تعدادی از بزرگترین کارهایش را نوشت مانند: ویولن کنسرتو، دو اوورتور و پیانو کنسرتو دوم.

💡 گام سی بمل مینور بر سه نوع : مینور تئوریک (طبیعی)، مینور هارمونیک و مینور ملودیک استوار است و گام بزرگ نسبی آن، ر بمل ماژور است و دارای پنج علامت بمل در سرکلید است.

💡 یک آکورد سه‌صدایی را می‌توان به عنوان یک ستون از دو تیرس مورد استفاده قرار داد. در این نوع ترکیب‌بندی چهار جایگزین وجود دارد که عبارتند از: دو «سوم بزرگ» که آکورد افزوده است، دو «سوم کوچک» آکورد کاسته، یک «سوم بزرگ» و یک «سوم کوچک» آکورد ماژور و یک «سوم کوچک» و یک «سوم بزرگ» آکورد مینور است.

💡 بخش متضاد (تریو) در ر ماژور، با ترومبون آغاز می‌شود و دارای زمانی مضاعف است. به دنبال تریو، دومین بخش از اسکرتسو، بدون تکرار اجرا می‌شود و سپس در یک تکرارِ کوتاه از «تریو»، موومان با یک «کودای» ناگهانی به پایان می‌رسد.

💡 سونات شمارهٔ ۶ پیانو در فا ماژور، اُپوس ۱۰، شمارهٔ ۲، از آثار لودویگ فان بتهوون است که آن را در میان سال‌های ۱۷۹۶ تا ۱۷۹۸ تصنیف کرد و به کُنتِس «آنه مارگارت فون براون»[ب] تقدیم کرد.