غنچۀ باز در شرح گلشن راز

[ویکی اهل البیت] غنچۀ باز در شرح گلشن راز تالیف جلال الدین علی میر ابوالفضل عنقا عارف سلسله ی اویسی در قرن سیزدهم هجری شمسی است.
غنچۀ باز شعر در قالب مستزاد است.
این مستزاد بلند با ابیات :
بنام آنکه جانرا فکرت آموخت / قبای عاشقی دوخت
چراغ دل بنور جان بر افروخت / سراپا جان و دل سوخت
ز فضلش هر دو عالم گشت روشن / یکی جان و یکی تن
ز فیضش خاک آدم گشت گلشن / زهی مأوی و مسکن
این مستزاد عرفانی , با اضافه کردن واژگان بر پایان هر مصراع ِ مثنوی گلشن راز نگارش شده است.

💡 در بوستان شاهی، آن غنچۀ لطیفی کز یکدگر به آمد، پنهان و آشکارت

💡 دلاوران را جسته گه گشاد خدنگ بسان غنچۀ گل آتش از سر پیکان

💡 تامگردردل وچشم عدوش جای کند غنچۀ گل همه برصورت پیکان باشد

💡 دلم آب شد ز بی آبی غنچۀ لب تو که زیاد خشکی کام تو تر دماغ دارد؟

💡 چون غنچۀ گل در تک و پو می افتد از شاخ بهر باد فرو می افتد

💡 خونابۀ غم از جگر اندر پیاله ریخت یا غنچۀ گل از دهن شاخ لاله ریخت