عنان فروگرفتن. [ ع ِ ف ُ گ ِ رِ ت َ ] ( مص مرکب ) آهسته به راه رفتن. ( ناظم الاطباء ). بمعنی عنان بازکشیدن است یعنی آهسته رفتن. ( از آنندراج ). || در کارها تأمل کردن و به تأنی کار کردن. ( ناظم الاطباء ). بمعنی عنان بازکشیدن است یعنی کار را به تأمل کردن. ( از آنندراج ). || در مقام توقف برآمدن. قصد ایستادن کردن.
( ~. فُ. گِ رِ تَ ) [ ع - فا. ] (مص ل. ) ۱ - کُند کردن حرکت.۲ - درنگ کردن، تأمل کردن.
( مصدر ) ۱ - آهسته براه رفتن. ۲ - در کارها تامل و تانی بکار بردن.
💡 به عقیدهٔ کریستنسن ویژگیهایی همچون، ۱) بازتابیافتن رواداری مذهبی خسرو انوشیروان و نه سختگیریهای اردشیر بابکان در نامهٔ تنسر؛ ۲) گزارش نامهٔ تنسر دربارهٔ چگونگی تعیین ولیعهد و شاهگزینی در شاهنشاهی ساسانیان؛ ۳) اشاره به نام تُرکان و سرزمین آنها؛ ۴) همانندی متن نامهٔ تنسر با اندرزنامههای شناختهشدهٔ سدهٔ ششم میلادی و همچنین همانندی مقدمهٔ این نامه با سخن برزویه، پزشک دورهٔ خسرو انوشیروان در مقدمهٔ کلیله و دمنه؛ ۵) پافشاری متن نامهٔ تنسر دربارهٔ نگهداری آیینهای پادشاهی و همچنین طبقهبندی اشرافیت ایرانی و پایگاه آنها؛ ۶) اشارهٔ نامه به وجود چهار مرزبان که پادشاهی را به میراث دارند، و اشاره به خراجستاندن پادشاهان ایران از جانشینان اسکندر تا عهد کسری خسرو انوشیروان، و ۷) آگاهیهای جغرافیایی نامهٔ تنسر دربارهٔ گسترهٔ شاهنشاهی ساسانی و مرزهای آن، همگی نشان میدهند که نامهٔ تنسر در دورهٔ خسرو انوشیروان و پس از فروگرفتن مزدکیان و در میانهٔ سالهای ۵۵۷ تا ۵۷۰ میلادی ساخته و پرداختهشده و آگاهانه برای باستانیخواندن آیینها و قوانین آن، نامه را از دورهٔ اردشیر بابکان نمایاندهاند که در خود نامهٔ تنسر همچون بنیانگذار همهٔ نهادها و آیینهای شهریاری در دورهٔ ساسانیان و نماد خردمندی و فرزانگی شناخته شدهاست. مجتبی مینوی هم دیدگاه کریستنسن دربارهٔ نامهٔ تنسر را پذیرفته و تاریخِ نوشتن نامه را دورهٔ پادشاهی خسرو انوشیروان و پس از کشتار مزدک و مزدکیان میداند.
