علی بهانه گیر

علی بهانه گیر. [ ع َ ب َ ن َ / ن ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از کسی که بر هر چیز اعتراض آرد و به هیچ امر دل خوش نکند. ( امثال وحکم دهخدا ).

کنایه از کسی که بر هر چیزی اعتراض آرد و بهیچ امر دل خوش نکند

💡 بدین بهانه هم از ابر ترجمان بگرفت که از چه‌ کشتش‌ و ناورد زنده در صف بار

💡 طلبكاران: جناب قاضى، او دروغ مى گويد. او هيچ چيز ندارد، به اين بهانه مى خواهدفرار كند.

💡 به ناامیدی از آن خوش دلم که چرخ نیافت بهانه‌ای که توان از من انتقام کشید

💡 گفته‌ای رنجور دارم دل ز غم پرشور دارم این فریب است و بهانه لا نسلم لا نسلم

💡 بر من زمانه بد کند، ایرا نگشته ام منقاد اهل او و جزینش بهانه نیست ؟