عرف قولی

[ویکی فقه] شیوع استعمال لفظ نزد مردم در معنایی غیر از معنای لغوی را عرف قولی گویند.
عرف قولی، مقابل عرف عملی، و به معنای مرسوم بودن استعمال لفظ در معنایی غیر از معنای لغوی آن در نزد افراد یک جامعه است.
خواص عرف قولی
از خواص عرف قولی این است که مردم از شنیدن آن لفظ، معنای عرفی به ذهنشان تبادر می نماید، مثل آن که نزد عرف اهل عراق کلمه «ولد» به فرزند پسر اطلاق می شود نه دختر، در حالی که در لغت برای هر دو معنا وضع شده است و یا مثل اطلاق لفظ «گوشت» بر گوشت گوسفند و عدم اطلاق آن بر گوشت ماهی نزد عرف، و یا اطلاق لفظ «دابّه» بر اسب، در حالی که در لغت شامل الاغ، قاطر و غیره می شود.

💡 حدیثی گویم و قولی ست صادق که از عشق است هم معشوق و عاشق

💡 هر قول نه قولی است چون بیانت آحاد...ـین

💡 مهم‌ترین اثر بهائی است که در اصول فقه است. تاریخ نگارش آن یعنی سال ۱۰۱۸ هـ. ق و به قولی در سال ۱۰۰۵ هـ. ق، حکایت از اهمیت آن است، زیرا اوایل قرن یازدهم، عصر سیطره اخباریان در حوزه فقه و اصول شیعی بوده است.

💡 گویند مرا که دوزخی باشد مست قولی‌ست خلاف، دل در آن نتوان بست

💡 نظریه‌ٔ راسل در مورد وصف‌ها را، که اولین بیان مفصل‌اش در این مقاله بوده است، عموماً یکی از مهم‌ترین کارها در سنّت تحلیلی در فلسفه می‌دانند: مثلاً، در قولی مشهور، فرانک رمزی این نظریه را «نمونهٔ اعلای فلسفه» خوانده است.