طالب بن عبدا

لغت نامه دهخدا

طالب بن عبدا. [ ل ِ بِب ْ ن ِ ع َ دُل ْ لاه ] ( اِخ ) ازدی گوید: حدیث او قابل اعتماد نیست آنگاه سلسله حدیث او را از طریق ابوکریب بدین سان روایت کرده است: موسی بن طالب بن عبداﷲ ما را خبر داد ( وی گفت ) پدرم از عطا و او از میسرة واو درباره علی رضی اﷲ عنه روایت کرد که وی بمسکنی فرود آمد و نبیذ خواست و در کوزه ای نبیذ بیاشامید، واصحاب خود را نیز سقایت کرد. آنگاه مردی را که مست کرده بود فروگرفت تا حد بزند. آن مرد گفت: ای امیرالمؤمنین مرا بر شرابی که خود نوشانیده ای میزنی ؟ گفت:ترا بر شراب حد نمیزنم بلکه بخاطر آنکه مست شده ای ترا شایسته حد زدن میدانم. مؤلف گوید: این گفتار باطل است و از نوع تکلیف مالایطاق میباشد - انتهی. و این روایت لازم نیست چه همین حدیث را ابوجعفر طحاوی در کتاب اشربه از طریق دیگری درباره عمربن خطاب ( رض ) روایت کرده است. و بخط حسینی دیدم که ازدی گفته است طالب بن عبداﷲ مجهول است. ( لسان المیزان ج 3 ص 205 ).

جمله سازی با طالب بن عبدا

💡 هر که دلی داشتست بنده دلبر شدست هر که ندارد دلی طالب دلدار نیست

💡 4 - در مـقـام تـواضـع، عـلم اسـتـاد را بـسـيار معرفى مى كند و خود را طالب فراگرفتنگوشهاى از علم او (مما).

💡 بیت‌الله محسود (۱۹۷۴-۲۰۰۹) از رهبران جنبش طالبان در استان وزیرستان پاکستان بود که در نزدیکی مرز افغانستان فعالیت میکرد.

💡 دوستى على - عليه السلام - رسول خدا - ص - فرمود: اگر تمام مردم دوستدار على بن ابى طالب مى شدند،خداوند جهنم را خلق نمى فرمود.

💡 ای خوش آن طالب دیدار که در راه طلب شوق در گوش دلش گفت که دلدار کجاست

💡 نیند طالب می عاشقان که خوردستند زجام عشق شرابی که تا ابد مستند