شرک اهل باطل

[ویکی فقه] شرک اهل باطل (قرآن). باطل در لغت، قرآن و حدیث، اسم فاعل از بطلان است و دارای مفهوم تقابلی « ضد حق » است.
شرک ورزی، موجب قرار گرفتن در زمره اهل باطل است.«او تقولوا انمآ اشرک ءابآؤنا من قبل وکنا ذریة من بعدهم افتهلکنا بما فعل المبطـلون»؛ یا بگویید: «پدرانمان پیش از ما مشرک بودند، ما هم فرزندانی بعد از آنها بودیم؛ (و چاره ای جز پیروی از آنان نداشتیم؛) آیا ما را به آنچه باطل گرایان انجام دادند مجازات می کنی؟!»
← ابطال دو حجت
۱. ↑ اعراف/سوره۷، آیه۱۷۳.
مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۶، ص۹۸، برگرفته از مقاله «شرک اهل باطل».
...

💡 بر عادتی که هست ترا بر طریق دین حق را بحسن سعی ز باطل کنی جدا

💡 یارست هرچه هست درین دار غیر نیست برحق چرا تو نسبت باطل کنی گزاف

💡 در عالمی‌که دعوی تحقیق باطل است صدق مقال ماست همان ترجمان لاف

💡 هشدار: ترتیب پیش‌فرض «دوپلر، فرانتس» ترتیب پیش‌فرض قبلی «دوپلر» را باطل می‌کند.

💡 دمی که بی تو برآرم ز عمر خود نشمارم که زندگانی باطل ندامت است ندامت

💡 هشدار: ترتیب پیش‌فرض «انصاری_انوشه» ترتیب پیش‌فرض قبلی «انصاری، انوشه» را باطل می‌کند.