شاد هرمز

شادهرمز. [ هَُ م ُ ] ( اِخ )نام کوره ای منسوب به هرمز شاه و از نواحی بغداد. اول آن سامرا و هفت طسوج بوده ( از جمله ) شهر مداین که در آن ایوان است و طسوج الرازان الاعلی و طسوج الرازان الاسفل. ( از انجمن آرای ناصری ). یکی از ولایات دوازده گانه اقلیم عراق واقع در اطراف بغداد مشتمل بر طسوج نهر بوق و کلواذی و نهربین و طسوج کهنه شهر ( طسوج المدینة العتیقة ). مقابل مدائن و طسوج راذان بالا ( راذان الاعلی ) و راذان پائین ( راذان الاسفل ) و دو طسوج دیگر ( بزرگ شاپور = بزرج سابور و جازر ) جمعاً دارای هفت طسوج. ( از سرزمینهای خلافت شرقی و معجم البلدان ).

خره ای از نواحی بغداد در قدیمو آن شامل ۷ طسوج بود: طسوج بزرجسابورطسوج نهربوق طسوج کلواذی طسوج نهربین طسوج جازر طسوج مدینه عتیقه مقابل مداین (در آن ایوان کسری است ) طسوج راذان اعلی طسوج راذان اسفل.

💡 هویت مؤلف این کتاب روشن نیست، اما نویسنده خود شاهد وقایع پس از مرگ هرمز چهارم (۵۹۰ م) بوده است. این کتاب ظاهراً در ۶۷۰ م تألیف شده و گوئیدی ان را در سال ۱۸۸۹ در استکهلم به چاپ رسانده است.

💡 زمانی گفت هرگز هرمز او نیست چو هرمز خفتهیی تو هرگز او نیست

💡 همچنین هرمز سپاه بزرگی به جنگ خزرها فرستاد و آن‌ها را به سختی شکست داد و مجبور به بازگشت کرد. کار مقابله با شیوخ عرب هم آسان بود و آن‌ها با دریافت مبلغی اندک، حاضر شدند از ادعاهای خود کوتاه بیایند و میان‌رودان ایران را تخلیه کنند.

💡 درخت های حرای استان هرمز قشم(با حدود ۲۲۶٫۰۰۰ هکتار) شامل پنج قسمتِ مجزا، تحت‌حفاظت سازمان حفاظت از محیط ‌زیست دارد وبه‌عنوانِ ذخیره‌گاه زیست کره نیز شناخته می‌شود.

💡 چو هرمز را بدید او باز بشناخت بر گل جای هرمز بازپرداخت

💡 رسید القصه روزی دایهٔ پیر نهاد از بهر هرمز دام تزویر