سیف الرحمن طوکی

[ویکی فقه] سیف الرحمان طوکی، از علمای مجاهد هند در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری/ بیستم میلادی بود.
او فرزند غلام جان خان بود و در ۱۲۷۰ ق در شمال پیشاور متولد شد. دوران کودکی را در افغانستان گذراند.
تحصیلات
و در همانجا فقه و اصول و ادبیات عرب را آموخت. سپس به هند رفت و فنون ریاضی را از شیخ لطف الله کوئلی فراگرفت و مدت زمانی ملازم خدمت او بود. سپس به کنگره رفت و در آنجا از شیخ محدث رشیداحمد گنگوهی حدیث و صحاح سته را به مدت یک سال تمام آموخت.آنگاه به طوک رفت و در آنجا با دختر قاضی دوست محمدکابلی ازدواج کرد و در همان شهر اقامت گزید و در مدرسه ناصریه آنجا به تدریس پرداخت و مدتی دراز به تعلیم و ارشاد ادامه داد. سپس به دهلی رفت و تدریس در مدرسه فتحپوریه را برعهده گرفت. عبدالحی حسنی بارها از او برای تدریس در دارالعلوم دعوت کرد اما او نتوانست به لکهنو بیابد.
فعالیت های سیاسی
وی در اوایل ۱۳۳۳ ق دهلی را ترک گفت و همراه علامه شیخ محمود حسن دیوبندی عازم سرزمین «سرا» گردید و مردم آنجا را به قیام مسلحانه بر ضد استعمارگران انگلیسی برانگیخت. سخنان او در مردم تأثیر بسیار کرد و اهالی آن سامان اسلحه به دست گرفتند و تحت فرماندهی شیخ حاجی ترنگ زایی به جنگ با نیروهای انگلیسی برخاستند. همچنین وی فتوای جهاد محمودحسن بر ضد انگلیسی ها را در سرحدات آزاد افغانستان توزیع کرد، اما انگلیسی ها را در این نبرد پیروز شدند و شیخ سیف الرحمان ناگزیر به کابل رفت. سیف الرحمان و مولوی منصور جزو اعضای نمایندگان فوق العاده افغانستان بودند که از طرف آن کشور به اتحاد شوروی سفر کردند.دولت انگلیس استرداد او را از امیر حبیب الله خان (۱۳۱۹-۱۳۳۷ق) پادشاه افغانستان خواستار شد و او از کابل خارج گردید و به ناحیه «یاغستان» رفت و مدت زمانی میهمان مستوفی الممالک بود. در آن ایام سیف الرحمان یکی از طلبه های دیوبند را به هند فرستاد تا نامه انورپاشا، وزیر جنگ عثمانی را که توسط محمودحسن دیوبندی به مسلمانان هند نوشته شده و در مدرسه دارالعلوم دیوبند مخفی بود و انگلیسی ها در جستجوی آن بودند، به دست آورده و با خود به افغانستان بیاورد، اما صاحب نامه از بیم آن که نامه کشف شود آن را سوزانده بود. پس از به سلطنت رسیدن امان الله خان، پادشاه افغانستان (۱۳۳۷-۱۳۴۷ق) شیخ سیف الرحمان به کابل بازگشت و مناصب مهمی را در اداره کشور به عهده گرفت.
روحیات اخلاقی و وفات
...

💡 اى عزيز! بدان كه چنين روايت شده است كه خداوند مى فرمايد: من و بنده ام، در اين سوره، شركت داريم يعنى: چهار آيه اول بسم الله الرحمن الرحيم الحمدلله ربالعالمين الرحمن الرحيم مالك يوم الدين مختص به خداوند است و آيهاياك نعبد و اياك نستعين بين بنده و خدا مشترك است و دو آيه بعد صراطالذين انعمت عليهم غيرالمعضوب عليهم و لاالضالين ، مختص به بنده است.

💡 بسم الله الرحمن الرحيم الذى لا اله الا هو بديع السموات و الارض، اللهم ان قضيتمنى فى هذه الليلة خليفة فلا تجعل للشيطان فيه شركا و لا نصيبا و لاحظا و اجعله مومنامخلصا مصفى من الشيطان و رجزه جل ثناوك.

💡 خداوند فرمود: شيعيان على (عليه السلام ) در شبانه روز پنجاه و يك ركعت نماز واجب ومستحب مى خوانند بسم الله الرحمن الرحيم را بلند مى گويند و انگشتر خود را دردست راست مى كنند و در نمازهاى خود پيش از ركوع قنوت مى خوانند.

💡 الف مردى از اهل رى گويد: مقدارى ماليات براى من مقرر كردند كه اگر از من مى گرفتندفقير مى شدم، به حج رفتم و جريان را به امام كاظم عليه السلام رساندم حضرت نامهاى به فرماندار رى نوشتند: بسم الله الرحمن الرحيم اعلم انّ لله تحت عرشه ظلا لايسكنه الاّ من اسدى الى اخيه او نفّس عنه كربة اودخل على قلبه سرورا و هذا اخوك و السلام. نامه را كه به او رساندم از من احترامكرد و اموالش را با من تقسيم كرد.

💡 سپس شروع به قرائت كردند: يكى سوره مباركه الرحمن را قرائت كرد، و ديگرى سورهجن را، و تقاضاى راءى كردند.

💡 حضرت رسول خدا(ص ) فرمود: كسيكه بسم الله الرحمن الرحيم را بخواند، خداىمتعال هفتاد هزار قصر (كاخ ) از ياقوت سرخ در بهشت براى او بسازد، در هر قصرى هفتادهزار خانه از در سفيد و...