«سکونت آدم در بهشت» به معنای زندگی و اقامت حضرت آدم علیهالسلام و همسرش در بهشت است که در آیات قرآن به آن اشاره شده است. بر اساس این آیات، خداوند به حضرت آدم فرمان داد که در بهشت سکونت کند و از نعمتهای آن بهرهبرداری نماید. این سکونت به عنوان یک مرحله ابتدایی از زندگی بشر در نظر گرفته میشود و نشاندهنده ارتباط نزدیک انسان با خداوند و نعمتهای الهی است. در قرآن، به داستان خروج آدم و همسرش از بهشت نیز اشاره شده است. شیطان با فریب و وسوسه، آنها را به خوردن از درخت ممنوعه ترغیب کرد و در نتیجه، برهنگی آنها نمایان شد و از بهشت خارج شدند. این داستان به عنوان یک درس اخلاقی و عبرت برای نسلهای بعدی مطرح میشود که نشاندهنده خطرات وسوسههای شیطانی و اهمیت اطاعت از فرمانهای الهی است. در مجموع، سکونت آدم در بهشت نمادی از زندگی اولیه انسان در آرامش و نعمت است و خروج او از آنجا به عنوان یک نقطه عطف در تاریخ بشر محسوب میشود.
سکونت ادم در بهشت
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] سکونت آدم در بهشت. به فرمان خدا آدم علیه السّلام در بهشت ساکن شد.
و قلنا یا ءادم اسکن انت و زوجک الجنة.... و گفتیم ای آدم خود و همسرت در این باغ سکونت گیر (ید)... و یا ءادم اسکن انت و زوجک الجنة.... و ای آدم تو با جفت خویش در آن باغ سکونت گیر...
سکونت آدم و همسرش در بهشت
فازلهما الشیطان عنها فاخرجهما مما کانا فیه.... پس شیطان هر دو را از آن بلغزانید و از آنچه در آن بودند ایشان را به درآورد... فلما ذاقا الشجرة بدت لهما سؤءتهما و طفقا یخصفان علیهما من ورق الجنة.... پس چون آن دو از (میوه) آن درخت (ممنوع) چشیدند برهنگی هایشان بر آنان آشکار شد و به چسبانیدن برگ (های درختان) بهشت بر خود آغاز کردند... یا بنی ءادم لایفتننکم الشیطان کما اخرج ابویکم من الجنة.... ای فرزندان آدم زنهار تا شیطان شما را به فتنه نیندازد چنانکه پدر و مادر شما را از بهشت بیرون راند... فقلنا یا ءادم ان هذا عدو لک و لزوجک فلا یخرجنکما من الجنة.... پس گفتیم ای آدم در حقیقت این (ابلیس) برای تو و همسرت دشمنی (خطرناک) است زنهار تا شما را از بهشت به در نکند...
