زایل وتد باد

زایل وتد باد. [ ی ِ ل ِ وَ ت َ دِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) زائل وتد باد.در اصطلاح اهل رمل، سومین خانه از خانه های بادی است.( از کشاف اصطلاحات الفنون ). رجوع به زایل وتد شود.

💡 در هر آن دشت‌که از رزم تو خیزد محشر هول آن محشر زایل نشود تا محشر

💡 زایل از زینت نگردد جوهر مردانگی قبضهٔ زر از برش مانع مدان شمشیر را

💡 جمله عالم نیست الّا سایهء علم وجود روی از عالم بگردان زانکه ظل زایل است

💡 و گفت: اگر دیدار او از ما زایل شود اسم عبودیه از ما ساقط گردد یعنی زنده نمانیم.

💡 عاقل آن بود که از ساغر آیینه مثال زنگ اندوه ز آیینهٔ دل زایل کرد