دهشت انداز

دهشت انداز. [ دَ / دِ ش َ اَ ]( نف مرکب ) اندازنده در بیم و هول. ( ناظم الاطباء ).

اندازنده در بیم و هول.

💡 ای دل از بادیه محنت عشقش جان را به حریم حرم مرحمت شاه انداز

💡 عشق را باده مرد افکن و پرزور بده لای این باده به پیمانه ادراک انداز

💡 چند صاحبنظران درد غم و درد کشند ای قضا سنگ به خمخانه افلاک انداز

💡 میانه من و تو هستی منست حجاب بیا و آتشی از رخ برین حجاب انداز

💡 بیا زچهره ی گلگون می، نقاب انداز به جام چون مه نو، جرم آفتاب انداز

💡 گهی خم می شود، گه راست از باد چو سایه در کمین ز انداز صیاد