دشمن گزای

دشمن گزای. [ دُ م َ گ َ ] ( نف مرکب ) دشمن گزاینده. آزار رساننده دشمنان. ( ناظم الاطباء ).

دشمن گزاینده. آزار رساننده دشمنان.

💡 گوش رضا به حال محبان نمی‌نهی گویا ز دشمنان سخنی گوش کرده‌ای

💡 مگر دشمن است این که آمد به جنگ ز دورش بدوزم به تیر خدنگ

💡 در کارزار دشمن چیزی مشعبدی رغبت نمای و دست سوی کارزار کن

💡 به کشوری که کس از دوستی نشان ندهد مرو مرو که نه جای تو، جای دشمن تست

💡 - مى خواهم داروئى كشنده بسازى تا با آن دشمنان خود را بهقتل رسانيم.