داعی دزفولی

💡 بافت قومی شهرستان شوش عمدتا از لرها و دزفولی ها و بختیاری ها،و اعراب تشکیل شده است.لرها در شمال و شرق غرب شهرستان،اعراب در جنوب شهرستان ساکنند.همچنین ایرنا جمعیت شهر شوش را ترکیبی از اقوام مختلف مانند:لر و بختیاری و کرد و دزفولی و عرب می داند

💡 موسیقی دزفول و شوشتر از یک ریشه‌اند، به‌طوری که نمی‌توان گفت که کدام نغمه از کدام‌یک از این دو شهر است. برخی از گوشه‌های محلی را دزفولی‌ها بهتر اجرا می‌کنند و برخی دیگر را شوشتری‌ها. همچنین برخی تیکه‌ها از نظر دزفولی‌ها اهمیت کمتری دارند و برخی دیگر از نظر شوشتری‌ها.

💡 غالب جمعیت این بخش را ساکنین قدیمی شهر یعنی دزفولی ها تشکیل می دهند.اما در خود شهر دزفول اقوام مختلفی مانند لربختیاری و لربالاگریوه و عرب زندگی می کنند

💡 شوشتری یکی از گویشهای زبان فارسی است که در استان خوزستان رواج دارد. گویش دزفولی نزدیکترین گویش به گویش شوشتری است و با زبان لری نیز ارتباط نزدیکی دارد. و گلاتولوگ آن را زیر مجموعه خانواده زبان‌های ایرانی غربی و خانواده فارسی امروزی-میانه قرار داده‌است.

💡 خانه شیخی دزفولی مربوط به دوره پهلوی است و در دزفول، محله سیاهپوشان، پشت مسجد لب خندق واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۵۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 رزم آرا در فرهنگ جغرافیایی ایران مینویسد مردم دزفول شیعه و فارسی زبان هستند.امروزه مردم شهر دزفول به گویش دزفولی از زبان فارسیو لری بختیاری و لری شمالیسخن می گویند.گویش دزفولی شامل دو لهجه عمدهٔ حیدرخانه و صحرابدری است. لهجهٔ غالب در شهر دزفول حیدرخانه است که به عنوان مثال فعل «مُردَم» را به صورت «مُردُم» تلفظ می‌کنند.