خنده ٔ شیر

خنده شیر. [ خ َ دَ / دِ ی ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از بروز غضب باشد نه از ظهور مزاح و هزل. ( انجمن آرای ناصری ):
خنده شیر و مستی پیل است.حکیم سنائی ( از انجمن آرای ناصری ).

کنایه از بروز غضب باشد نه از ظهور مزاح و هزل.

💡 مشو از لطف پادشاه دلیر که بود خنده اش چو خنده شیر

💡 به گاه گریه ام صد خنده آید به اشک و آه ابر نوبهاری

💡 جهان ز نشئه دیدار خویش مست کنی چو ساکنان چمن از شراب خنده گل

💡 در اینجا گر بحال خود بگرئی در آنجا در خوشی و خنده باشی

💡 صبح مرا خنده نیامد به لب عمر تلف شد چو کواکب به شب

💡 آن لعل شکر خنده گر از هم بگشایی حقا که به یک خنده دو عالم بگشایی