خنده ٔ زیرلب

خنده زیرلب. [ خ َ دَ / دِ ی ِ ل َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) خنده آرام. خنده ای که علت و موجب نفسانی او حاصل شود ولی اثر ظاهری آن آشکار نشود.

خنده آرام خنده ای که علت و موجب نفسانی او حاصل شود ولی اثر ظاهری آن آشکار نشود.

💡 بر سر راهش فتاده غرق اشگم دید و رفت زیرلب بر گریهٔ خونین من خندید و رفت

💡 بود در زیرلب پیوسته منزل جان عاشق را نباشد رفتنی راهیچ جا از آستان بهتر

💡 کریتوس زیرلب می‌گوید که هیچ دینی بر گردن ندارد.