خطاب جمع به لفظ مفرد

عبارت «خطاب جمع به لفظ مفرد» در متون فقهی و علوم قرآنی به معنای این است که وقتی گوینده یا نویسنده می‌خواهد به چند نفر یا چند چیز اشاره کند، از یک کلمه‌ی مفرد استفاده می‌کند، ولی منظورش جمع است. به عبارت ساده‌تر، لفظی که به صورت مفرد آمده، نماینده‌ی گروه یا مجموعه‌ای از افراد یا اشیاء است. این شیوه در قرآن و متون دینی دیده می‌شود تا مخاطب بتواند همزمان به چند نفر یا چند مورد توجه کند بدون اینکه صیغه جمع به کار رود. برای مثال، اگر در آیه‌ای یک کلمه‌ی مفرد به کار رفته ولی مخاطب بیش از یک نفر یا چند شیء هستند، این همان «خطاب جمع به لفظ مفرد» است. این روش کمک می‌کند متن روان و ساده بماند و در عین حال شامل همه‌ی مخاطبان یا موارد مورد خطاب شود. به این ترتیب، وقتی با لفظ مفرد چیزی خطاب می‌شود، باید بدانیم منظور بیشتر از یک نفر یا شیء است و این یک سبک ادبی و فقهی است که در متون دینی کاربرد دارد.