حسین سوائی

حسین سوائی. [ ح ُ س َ ن ِ س َ وا ] ( اِخ ) ابن هبةاﷲبن رطبه شیعی محدث و مکنی به ابوعبداﷲ بود.به خراسان و ری رفت و در رجب 579 هَ. ق. 1183/ م. درگذشت. ( لسان المیزان ج 2 ص 316 ) ( معجم المؤلفین ).

💡 دل را سر ز سوائی اظهار جنونست صد شکر که از زلف تواش سلسله برپاست

💡 چو فکر تام این باشد که جائی نماند در ضمیرت ما سوائی

💡 منه بر جبهه ام داغ سوائی بکار بنده خود کن خدائی

💡 بدست باد صبا چاک زد بر سوائی گل از غرور گریبان جامه تا دامان

💡 کجا ماند یادت ما سوائی که تا آید در اعمالت ریائی

💡 ببام حق مزن کوس سوائی نماند احمدی ماند خدائی