حسین بن عبید الله غضائری

[ویکی فقه] وی پدر بزرگوار عالم بزرگ شیعه احمد بن حسین بن عبید الله بن ابراهیم غضائری است. او از رجالیون برجسته و آشنای به انساب بوده و از فقها ی کم نظیر دوران خویش به شمار می رود.
حسین بن عبید الله دارای تألیفات و کتب فراوانی در علوم مختلف است مانند:
- «التسلیم علی أمیر المؤمنین علیه السلام بإمره المؤمنین»
- «کشف التمویه و النعمه»
- «تذکیر العاقل و تنبیه الغافل»
- «مناسک الحج»
- «البیان فی حیاه الرحمان» و...
شاگردان
او شیخ و استادِ بزرگانی چون شیخ طوسی و نجاشی است و شیخ طوسی «صحیفه کامله سجادیه» را از طریق وی نقل نموده است. حسین بن عبید الله در سلسله اسناد ۱۳۶ روایت واقع شده و در این روایات از مشایخی از جمله: ابو الفضل شیبانی، احمد بن محمد بن یحیی، ابو غالب زراری و هارون بن موسی تلعکبری روایت نقل کرده است.
وفات
حسین در سال ۴۱۱ هجری و در ماه صفر دیده از جهان فرو بست و جهانی را داغدار خویش نمود.
منبع
...

💡 مؤسس این سلسله، سبکتکین نام دارد که اصلاً غلامی ترک نژاد بود. فرزند او سلطان محمود مشهورترین و مهمترین پادشاه سلسله غزنویان محسوب می‌شود که مشوق شعرای بزرگی مانند فرخی، غضائری، اسدی و.. بود. سلطان محمود خود نیزطبعی موزون داشت و از هنر شاعری بی بهره نبود. سلطان محمود به شعر و شاعری به قدری علاقمند بود که اداره مستقلی برای آن تشکیل داده بود و ریاست آن را به ملک الشعرای دربار خود عنصری محول کرده بود. او هنگامی که عجز و اضطرار خود را پایان عمر مشاهده کرد بر خود با این ابیات نوحه گری بنیاد کرد: