حب النبی للراوی

[ویکی فقه] محبوبیت راوی نزد پیامبر، از اصطلاحات بکار رفته در علم حدیث بوده و از الفاظ مدح راوی می باشد.
این اصطلاح از جمله اصطلاحاتی است که در مدح و ستایش راویان استعمال شده است. برخی این اصطلاح و حب الامام (علیه السّلام) للراوی را از اموری دانسته اند که بوسیله آنها وثاقت و حسن راوی اثبات می شود. برخی دیگر گفته اند: اگر شخصی در نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) و یا امام (علیه السّلام) محبوب بود من شخصاً از آن وثاقت وی را استفاده می کنم برای این که دوست داشتن نشانه رضایت از افعال و کردار محبوب است، معقول نیست معصومی که رضایتش تابع رضایت خداوند و خشمش تابع خشم خداوند است از کسی رضایت داشته باشد که گناه کبیره مرتکب می شود و یا اصرار بر صغیره دارد بنا بر این آن کسی که محبوب پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) و امام (علیه السّلام) است کمال اطاعت را از خداوند دارد و صاحب ملکه قدسیه می باشد.

💡 پس اگر در جمله (یا ایها النبی ) خطاب را متوجه آن جناب بدان جهت که نبی است کرده -و نه بدان جهت که رسول است- دلالت دارد بر این که مسئله مورد عتاب مسئله شخصی آن جناب بوده، نه مسئله‌ای که جزو رسالتهای او برای مردم باشد، و مراد از (تحریم ) در جمله (لم تحرم ما احل اللّه لک )، تحریم از طرف خدا نبوده بلکه تحریم به وسیله نذر و سوگند بوده‌است.

💡 روی ان النبی (ص) قال لاصحابه یوم الحدیبیة حین صد عن البیت: «انی ذاهب بالهدی، فناحره عند البیت».

💡 به اعتقاد مسلمانان، پس از درگذشت محمد او را در خانه‌اش (اتاق عایشه) به خاک سپردند. در جریان توسعه مسجد النبی، این مکان در مسجد واقع شد. پس از مرگ ابوبکر و عمر آن‌ها را کنار آرامگاه محمد به خاک سپردند.