حافظ عجم

حافظ عجم. [ ف ِ ع َ ج َ ] ( اِخ ) یکی از شعرای عثمانی که در زمان سلطان سلیم خان ثانی میزیست. وی با برادرش قوقله عجم از ایران آمده و مدّتی در مرزیفون اقامت گزید و سمت مدرّسی مدرسه علی پاشای قسطنطنیه را داشت، و به اکثر علوم و فنون واقف بود، و تألیفات و اشعار و حتی عنوان کتابهای وی طرز غریبی دارد. از اشعار اوست:
خوشا که میکده کنجنده بر یتاغم اوله
اَلِم اَیاغم اوله کاسه دن فراغم اوله.( قاموس الاعلام ترکی ).
حافظ عجم. [ ف ِ ع َ ج َ ] ( اِخ ) رومی، محمدبن عادل. متوفی در حدود 900 هَ. ق. او راست: ارجاع العلم الی نقطة. ( کشف الظنون ج 1 ص 82 ).

یکی از شعرای عثمانی که در زمان سلطان سلیم خان ثانی میزیست

💡 پاک کن چهرهٔ حافظ به سرِ زلف ز اشک ور نه این سیلِ دَمادَم بِبَرَد بنیادم

💡 حافظ مرکز نه دایره شاه اسمعیل ایکه ظل علمت بر دو جهان پرده تنست

💡 میکند حافظ دعایی، بشنو، آمینی بگو روزی ما باد لعل شَکَّرافشان شما

💡 الا بعیش و طرب کوش و باده نوش و نیوش مر این ترانهٔ دلکش ز حافظ شیراز

💡 مِزاجِ دَهْرْ تَبَهْ شد در این بلا حافظ کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی