لغت نامه دهخدا
حافظ زینی. [ ف ِ ظِ زَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) ابوعبداﷲ زینی بن واصل بن عبدالشکوربن زین. او و پدر وی محدث باشند.
حافظ زینی. [ ف ِ ظِ زَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) ابوعبداﷲ زینی بن واصل بن عبدالشکوربن زین. او و پدر وی محدث باشند.
💡 دست حافظ به در از جامۀ خواب هشته در دست یکی جام شراب
💡 نه حافظ را حضور درس خلوت نه دانشمند را علم الیقینی
💡 دلم از دست بِشُد دوش چو حافظ میگفت کای صَبا نَکهَتی از کویِ فلانی به من آر
💡 اگر لاحول پاس من نبودی حافظ و حارس ز شب تا چاشتگه نهمار گادندی شیاطینش
💡 اتسز غازی، که از احداث عالم تیغ اوست حافظ اسلام گشته، راعی ایمان شده
💡 گفت حافظ آشنایان در مقامِ حیرتند دور نَبوَد گر نشیند خسته و مسکین غریب