جامعه شناسی سیاسی تشیع اثنی عشری

[ویکی نور] جامعه شناسی سیاسی تشیع اثنی عشر ی اثر اسماعیل نوری علاء، بررسی مباحث جامعه شناختی سیاسی در تفکر شیعه امامیه می باشد که به زبان فارسی و در سال 1357ش نوشته شده است.
کتاب با مقدمه نویسنده آغاز و مطالب در پنج فصل تنظیم شده است.
نظر نویسنده در این کتاب، به همه نحله های جامعه شناسی سیاسی نیست، بلکه بیشتر منظومه نظری جامعه شناس بزرگ آلمانی ماکس وبر را در نظر دارد که قسمت اعظم آن به بررسی مسئله رهبری و جانشینی اختصاص دارد و به نظر نویسنده، از نقطه نظر مطالعه مذهب تشیع اثنی عشر ی، جامع ترین و کامل ترین منظومه نظری به شمار می رود. وی در این مقاله کوشیده است این منظومه را تا آنجا که به بررسی وی درباره تشیع اثنی عشر ی مربوط می شود به تفصیل توضیح داده و نقاط ضعف و قدرت آن را به مدد تجربه عینی و غنی تاریخ تشیع اثنی عشر ی شرح نماید
وی به هنگام نوشتن مقاله حاضر چنین فرض کرده که خواننده با تاریخ شیعه آشناست و رازهای مختلف این تاریخ را می داند. به عبارت دیگر کوشیده است که در این مقاله، از حداقل شرح و تفصیلات تاریخی استفاده کند و هر کجا که لازم شده، مطلب را صرفاً به اشاره ای برگذار کرده است. خواننده ای که با این تاریخ آشنا نیست، البته مشکل خواهد توانست مطالب مطروح در این مقاله را تعقیب کند، به خصوص که هنوز سرنخ مشروح و مدونی از سیر تحولات تشیع به طور اعم و تشیع اثنی عشر ی به طور اخص در دست نیست. البته نویسنده خود این تعهد را برعهده گرفته و وعده داده است که نتیجه تحقیقات هشت ساله خود را در این باره به زودی به دست چاپ بسپارد
نویسنده سعی کرده است که مقاله حاضر، به جای برانگیختن هرگونه پیشداوری و تعصب، موجب پیدایش یک بحث اساسی در زمینه نقش فعال تشیع اثنی عشر ی در صحنه سیاست جهان اسلام و کشور ایران باشد

💡 زبان‌شناسی کاربردی یک حوزهٔ بینارشته‌ای است که به بررسی و ارائهٔ راه‌حل‌هایی برای مشکلات واقعی مرتبط با زبان می‌پردازد. برخی از حوزه‌های علمی زبان‌شناسی کاربردی عبارت‌اند از آموزش زبان، زبان‌شناسی حقوقی، روان‌شناسی زبان، جامعه‌شناسی زبان، عصب‌شناسی زبان، و فرهنگ‌نویسی.

💡 زكات، درمان دردهاى اقتصادى جامعه است و همان گونه كه اگر براى عضوى از بدنكسى ناراحتى پيش بيايد او را از حركت مى اندازد، در جامعه نيز اگر گروهى با مشكلاتروبرو شوند، حركت آن جامعه فلج مى شود و زكات براىحل مشكلات جامعه است.

💡 و اين طريقه بهترين طريقه اى است كه مى توان بوسيله آن امر جامعه را تدبير و ادارهكرد چون هم در تكامل فكرى را بر روى جامعه باز مى گذارد و هم شخصيت جامعه و حياتاو را از خطر اختلاف و فساد حفظ مى كند.