تپه لنی
لغت نامه دهخدا
تپه لنی. [ ت ِ پ ِ ل ِ ] ( اِخ ) شهری به آلبانی که بر کنار رود «ویوزا» واقع است و 2000 تن سکنه دارد و موطن علی پاشا است. سامی بیک نام این شهر را «تیه دلن » وضبط فرنگی آن را «تپه لن » آورده و افزاید: قصبه ای است در آلبانی در خطه «طوسقه لق » و این قصبه حاکم نشین سنجاق «ارکری » از ولایت یانیه است و در شمال ارکری بفاصله 27 هزار گز و در شمال غربی نهر یانیه بفاصله صدهزار گز و در ساحل غربی نهر «ویوسه » قرار دارد. ( از قاموس الاعلام ترکی ).
فرهنگ فارسی
شهری به آلبانی که بر کنار رود ویوزا واقع است ٠ موطن علی پاشا است ٠
جمله سازی با تپه لنی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 رسول خدا صلى الله عليه و آله پس از انجام فتح مكه تپه صفا ايستاد و دعا مى كرد وانصار پيرامون او را گرفته بودند و با خود مى گفتند: نكند كهرسول خدا اكنون كه شهر خود را فتح كرده است در آن اقامت گزيند. پس چون از دعاىخويش فراغت يافت به آنان گفت: چه مى گفتيد؟ گفتند: چيزى نبود و چون اصرار ورزيدو آنچه را گفته بودند بازگفتند. گفت: (پناه به خدا، زندگى من با شما و مرگ من باشماست.)
💡 تپه چغاخاتون شمالی مربوط به کالکوتیک است و در شهرستان ملایر، بخش سامن، دهستان آورزمان، روستای آورزمان واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ آبان ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۳۶۶۰ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
💡 تپه پلنگدم مربوط به دورانهای تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان رودسر، بخش رحیمآباد، روستای درگاه واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۷ بهمن ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۱۰۹۹۴ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیدهاست.
💡 تپه قلعه کهنه کند مربوط به دوره اشکانیان - دورانهای تاریخی پس از اسلام است و در بجنورد، ۵ کیلومتری غرب شهر واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ آذر ۱۳۷۵ با شمارهٔ ثبت ۱۸۱۱ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیدهاست.
💡 تپه پس کمر مربوط به هزاره دوم و یکم پیش از میلاد - سده ۷ و ۸ ق است و در شهرستان مشهد، بخش مرکزی، دهستان طوس، روستای پسکمر واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۴ تیر ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۹۲۵۱ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
💡 در صبح روز ۲۷ می، هوتسه نیروی خود را در سه ستون جمع کرد و به سمت وینترتور حرکت کرد. در مقابل او، میشل نی، که به تازگی فرماندهی لشکر حدوداً ۳۰۰۰ نفری خود را برعهده داشت، نیروی خود را در اطراف ارتفاعات، به اصطلاح اوبر-وینترتور، حلقه ای از تپههای کم ارتفاع حدود ۶ کیلومتر (۳٫۷ مایل) شمال شهر.