تکمله المنهاج

[ویکی فقه] تکملة المنهاج (کتاب). "تکملة المنهاج" نظریات وفتاوای مرحوم آیت الله العظمی سید ابو القاسم خویی است که در ضمن تحشیه و تکمیل منهاج الصالحین آیة الله سید محسن حکیم بیان شده است.
آیت الله العظمی سید ابو القاسم خویی شب پانزدهم ماه رجب سال ۱۳۱۷ هجری قمری، در خانوادۀ علم و دانش و تقوا در شهرستان خوی دیده به جهان گشود. ایشان در ۱۳ سالگی همراه برادر بزرگ خویش مرحوم سید عبد الله خویی و دیگر افراد خانواده رهسپار نجف شد. آیت الله خویی در خلال تحصیل، به تدریس نیز می پرداخت و هر کتابی را که می آموخت، کتاب پیش از آن را تدریس می کرد. ایشان سالها به تدریس خارج فقه و اصول و تفسیر قرآن کریم اشتغال داشت. آیت الله خویی در سال ۱۳۵۰ هجری قمری، به زیارت حضرت امام رضا علیه السلام نایل آمده و در سال ۱۳۵۳ هجری قمری، به حج مشرف شدند.آیت الله خویی پس از یادگیری مقدمات نزد بزرگان و اساتید سطح، از جمله پدر بزرگوارش به تدریس کتب درسی فقه و اصول پرداخت و در ۲۱ سالگی به درس خارج روی آورد و در فقه و اصول از خرمن دانش دانشوران نام آور حوزۀ نجف خوشه ها چید و فیض هابرگرفت. برخی از آن بزرگان عبارتند از: - آیت الله شیخ فتح الله شریعت اصفهانی، - آیت الله میرزای نائینی، - آیت الله آقا ضیاء عراقی، - آیت الله شیخ محمد حسین غروی اصفهانی، - آیت الله میرزا علی آقا شیرازی فرزند میرزای شیرازی، - آیت الله شیخ محمد جواد بلاغی نجفی، - آیت الله سید حسین بادکوبه ای، - آیت الله آقامیرزا علی آقا قاضی. سرانجام این عالم بزرگ پس از ۹۶ سال حیات پر افتخار و بر جای نهادن خدمات بزرگ دینی و دهها اثر جاویدان در هشتم صفر سال ۱۴۱۳ هجری قمری به دیار باقی شتافت و غریبانه و بدون تشییع در مسجد خضرا به خاک سپرده شد.
[ویکی فقه] تکمله المنهاج (کتاب). "تکملة المنهاج" نظریات وفتاوای مرحوم آیت الله العظمی سید ابو القاسم خویی است که در ضمن تحشیه و تکمیل منهاج الصالحین آیة الله سید محسن حکیم بیان شده است.
آیت الله العظمی سید ابو القاسم خویی شب پانزدهم ماه رجب سال ۱۳۱۷ هجری قمری، در خانوادۀ علم و دانش و تقوا در شهرستان خوی دیده به جهان گشود. ایشان در ۱۳ سالگی همراه برادر بزرگ خویش مرحوم سید عبد الله خویی و دیگر افراد خانواده رهسپار نجف شد. آیت الله خویی در خلال تحصیل، به تدریس نیز می پرداخت و هر کتابی را که می آموخت، کتاب پیش از آن را تدریس می کرد. ایشان سالها به تدریس خارج فقه و اصول و تفسیر قرآن کریم اشتغال داشت. آیت الله خویی در سال ۱۳۵۰ هجری قمری، به زیارت حضرت امام رضا علیه السلام نایل آمده و در سال ۱۳۵۳ هجری قمری، به حج مشرف شدند.آیت الله خویی پس از یادگیری مقدمات نزد بزرگان و اساتید سطح، از جمله پدر بزرگوارش به تدریس کتب درسی فقه و اصول پرداخت و در ۲۱ سالگی به درس خارج روی آورد و در فقه و اصول از خرمن دانش دانشوران نام آور حوزۀ نجف خوشه ها چید و فیض هابرگرفت. برخی از آن بزرگان عبارتند از: - آیت الله شیخ فتح الله شریعت اصفهانی، - آیت الله میرزای نائینی، - آیت الله آقا ضیاء عراقی، - آیت الله شیخ محمد حسین غروی اصفهانی، - آیت الله میرزا علی آقا شیرازی فرزند میرزای شیرازی، - آیت الله شیخ محمد جواد بلاغی نجفی، - آیت الله سید حسین بادکوبه ای، - آیت الله آقامیرزا علی آقا قاضی. سرانجام این عالم بزرگ پس از ۹۶ سال حیات پر افتخار و بر جای نهادن خدمات بزرگ دینی و دهها اثر جاویدان در هشتم صفر سال ۱۴۱۳ هجری قمری به دیار باقی شتافت و غریبانه و بدون تشییع در مسجد خضرا به خاک سپرده شد.
درباره کتاب
در کتاب منهاج الصالحین که توضیح المسائل مرحوم سید محسن حکیم است برخی از ابواب فقهی که کمتر مورد مراجعه ی مقلدان بوده مطرح نشده است. مرحوم آیت الله خویی پس از ارائه ی نظرات خود به عنوان حاشیه بر این کتاب، فتاوای خود را در مورد مسائل قضا، شهادت، حدود، قصاص و دیات در رساله ای مستقل که به ضمیمه ی اصل منهاج در نسخه ی مورد استفاده در برنامه به چاپ رسیده است مطرح نموده اند. منهاج الصالحین به ضمیمه ی تکمله ی منهاج در دو جلد در سال ۱۴۱۰ قمری توسط انتشارات مدینة العلم در شهر قم چاپ و منتشر شده است.
مشاهده آنلاین کتاب
تکملة المنهاج، آیت الله العظمی سید ابو القاسم خویی
...

💡 344- مبانى تكملة المنهاج 1 / 166 169. تحريرالوسيله 2 / 586 / م 7 و 8. درحديثى شيخ صدوق قدّس سرّه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله چنيننقل نموده:

💡 درك نمود شيخ مفيد، ابو عبداللّه محمّد بن محمّد بن نعمان حارثى بغدادى رحمه الله را ونشست مجلس درس سيّد مرتضى و شيخ موفق ابى جعفر طوسى و قرائت كرد بر شيخ مفيدو قرائت ننمود بر آن دو بزرگوار. خبر داد مرا والد از والد خود از مؤ لفات او را).يعنى روايات و كتب او را به اين طريق اجازه دارم كه روايت نمايم ونقل كنم از آنهاست: كتاب الفقيه، كتاب السنه، كتاب الزاهد فى الاخبار، كتاب المنهاج،كتاب الفرايض و ظاهر آن است كه مراد او از نشستن شيخ مذكور در مجلس درس سيّد و شيخ، نيابت كردن او بود از ايشان در تدريس و تعليم، نه استفاده چنانچه از كلام اخير معلوممى شود. واللّه العالم