بنت السماء

واژه «بنت السماء» یک ترکیب عربی است که در متون ادبی و لغوی به صورت استعاری و شاعرانه به کار رفته و معنای آن «آفتاب» یا «خورشید» است. این ترکیب از دو بخش «بنت» به معنای دختر و «السماء» به معنای آسمان تشکیل شده و در ظاهر معنای «دختر آسمان» را می‌دهد، اما در کاربرد ادبی و بلاغی، مقصود از آن همان خورشید و روشنایی آسمان است. در برخی فرهنگ‌های لغوی مانند «المرصع»، این واژه به عنوان یکی از نام‌ها و تعبیرهای ادبی برای «شمس» یعنی خورشید ذکر شده است. عرب‌ها و شاعران قدیم برای زیبایی سخن و ایجاد تصویرهای شاعرانه، معمولاً برای پدیده‌های طبیعی نام‌ها و کنایه‌های گوناگون به کار می‌بردند و «بنت السماء» نیز یکی از همین تعبیرهای ادبی است. این نام‌گذاری به سبب درخشندگی، بلندی جایگاه و حضور همیشگی خورشید در آسمان شکل گرفته است. در ادبیات کهن، خورشید گاه به صورت موجودی زنده و باشکوه تصویر می‌شد و از همین رو تعبیرهایی مانند «دختر آسمان» برای آن به کار می‌رفت. این واژه علاوه بر معنای لغوی، بار زیبایی‌شناسانه و ادبی نیز دارد و بیشتر در شعرها، نثرهای فصیح و متون بلاغی دیده می‌شود. «بنت السماء» در حقیقت نمونه‌ای از شیوه‌های کنایه و استعاره در زبان عربی است که از طریق آن مفاهیم طبیعی با تصویرهای خیال‌انگیز بیان می‌شوند. امروزه این ترکیب بیشتر جنبه ادبی و تاریخی دارد و در زبان روزمره کمتر استفاده می‌شود. در مجموع، «بنت السماء» تعبیر شاعرانه و ادبی برای خورشید و آفتاب است که به معنای روشنایی درخشان آسمان به کار رفته است.