براهین اثبات باری

[ویکی فقه] بَراهین ِ اِثْبات ِ باری، برهان های اثبات وجود خدا است.
توسل به روش های عقلانی در اثبات وجود خدا یکی از راه های حصول اعتقاد دینی شمرده می شود، اما در عین حال اذعان به برتری معرفت فطری و شهودی خدا، افزون بر صوفیه و منکران روش های برهانی، موردتوجه دیگر متفکران اسلامی نیز بوده است و بسیاری از کسانی که در کوشش های عقلی اثبات وجود خدا سهیم بوده اند، تأکید کرده اند که مراتب برتری از ایمان، بدون نیاز به نظر و اکتساب برای انسان حاصل می شود. تاریخ کلام اسلامی نشان می دهد که طرح و بسط مباحث عقلی تا حدود زیادی به الزامات رویارویی با مخالفان بستگی داشته است.
اهمیت براهین اثبات وجود خدا
اهمیت برهان هایی که در این مقاله موردبحث قرار می گیرند، به ویژه در استدلال های متکلمان، این است که کوشش برای استوار ساختن مبانی و مقدمات این برهان ها مباحث گسترده ای را در موضوعات دیگر چون طبیعیات به میان آورده است. برهان های فلسفی نیز از این حیث شایان توجهند که هر یک از آن ها دیدگاه های فلسفی متمایزی را انعکاس می دهند.
برهان حدوث
این برهان که باید آن را به تعبیر دقیق تر «دلیل حدوث » نامید، عنوانی عام است که بر ادله نظری متکلمان در اثبات وجود خدا می توان اطلاق کرد. اندیشه حدوث وجه اشتراک برهان های کلامی متفاوتی است که کم و بیش قابل صورت بندی در قالبی واحدند. بدین گونه، اصول و مفاهیم بنیادی این نوع برهان که آن را از برهان های فلسفی اثبات وجود خدا متمایز می کند، نمونه ای از روش ویژه تفکر کلامی محسوب می شود.
← برهان پذیر بودن وجود خدا
...

💡 در فلسفه اسلامی، این تقریرها مشهور هستند به این که تنها براهین از میان برهان‌های اثبات وجود خدایند که وجود خدا را با خود خدا و بدون واسطه اثبات می‌کنند. مفسرین برخی آیات قرآن را اشاره به این برهان می‌دانند: «آیا پروردگار تو که بر هر چیز گواه است خودش بس نیست؟»

💡 لوگوس یعنی اقناع مخاطب از طریق براهین منطقی مشمول در خود سخنرانی. این براهین ممکن است از نظر منطق صحیح یا اشتباه باشند.

💡 و گفت: هر گه دعوی کند اندر چیزی که از حقیقت شواهد کشف براهین او را تکذیب کنند.

💡 خدا کامل مطلق و خیر مطلق و قادر مطلق و عالم مطلق است. (بنا بر براهین صدیقین و وجوب و امکان و علیت )

💡 ای امامی بگسلد دست براهین را عنان حضرت او چون کند پای فضائل در رکاب

💡 یکی از نظریات عمدهٔ مابعدالطبیعی، غیرواقعی بودن زمان است. راسل می‌گوید براهین این دعوی را که زمان واقعیت ندارد و جهان محسوسات موهوم است باید غلط انگاشت.