بدیع بن محمد بدیع بلخی

[ویکی فقه] بَدیع ِ بَلْخی، ابومحمد بدیع بن محمد بن محمود بلخی، از شاعران فارسی گوی سده ۴ق /۱۰م (عصر سامانی )، مداح ابویحیی طاهر بن فضل بن محمد چغانی (د۳۸۱ق /۹۹۱م )، امیر چغانیان در ماوراءالنهر بوده است.
کهن ترین مأخذ درباره او لباب الالباب عوفی (تألیف: سده ۷ق ) است که بجز نام و نسب و نام ممدوح بدیع، آگاهی دیگری از زندگی او به دست نمی دهد. همچنین عوفی چند بیت از قصیده شاعر در مدح امیر چغانی و دو بیت پندآموز در زمینه دوری جستن از غفلت از وی نقل می کند و با هدف نقد شعر، شعر بدیع را «مصنوع و رفیع » می خواند. پیش از عوفی، اسدی طوسی در لغت فرس ذیل واژه «غَرچه » بیتی از شاعری به نام بدیعی شاهد می آورد که معلوم نیست همان بدیع بلخی یا شاعری دیگر.

💡 خود نبود و گر بود تا به قیامت آزری بت نکند به نیکویی چون تو بدیع پیکری

💡 معماری و هنر دوره صفویه از ایوان‌های زیبا و کاشی‌کاریهای معرق نفیس و آینه‌کاریهای بدیع در آن به وضوح قابل مشاهده است.

💡 جواد بدیع‌زاده در دیماه سال ۱۳۵۸ در هفتاد و هشت سالگی، بر اثر دومین سکته مغزی، در تهران چشم از جهان فروبست و در بهشت زهرا (قطعه: ۸ ردیف: ۲ شماره: ۲۶) به خاک سپرده شد.

💡 دو گفت سائل او را دو پاسخست بدیع یکی همه خردست و دگر همه تو قیر

💡 تا این زمان (سحاب) از طبع کس نخاست بحری چنین بدیع نظمی چنین عجیب

💡 چه صورت است که بی‌جان بدیع رفتارست چه پیکرست که بی‌دل شگفت‌ گفتارست