بتیغ چیدن

بتیغ چیدن. [ ب ِ دَ ] ( مص مرکب ) ( از: ب + تیغ + چیدن ). بریدن. ( آنندراج ). قطع کردن:
گر تیغ شدم بخون کشیدند مرا
ور شمع شدم به تیغ چیدند مرا
سیلی خور زهد خشک دستم، گوئی
از خاک یتیم آفریدند مرا.ناظم هروی.ورجوع به تیغ شود.

💡 دست عدل تو چون بتیغ وفاق از جهان قطع کرد بیخ خلاف

💡 گهی بتیغ جفای تو عرض من مجروح گهی بسنگ عتاب تو ای عذرم لنگ

💡 بتیغ و بنیزه برآویختند همی ز آهن آتش فرو ریختند

💡 گه کین کند سنگ صحرای دشمن بتیغ یمانی عقیق یمانی

💡 آه ازین حسرت که افگندم بتیغ از تن خود،سر بدست خود، دریغ!

💡 حسود جاه تو بادا بتیغ غم قربان کباب گشته دلش ز آتش بلا و عتا