واژه «اندامزایی» در زیستشناسی به فرایندی گفته میشود که در آن اندامهای مختلف یک جاندار در طول رشد جنینی شکل میگیرند و تمایز مییابند. این مرحله پس از تقسیمات اولیه سلولی و تشکیل لایههای زایشی (اکتودرم، مزودرم و اندودرم) آغاز میشود و هر یک از این لایهها به اندامها و بافتهای خاصی تبدیل میشوند. در اندامزایی، سلولها با دریافت پیامهای ژنتیکی و مولکولی، مسیرهای متفاوتی را طی میکنند و به سلولهای تخصصیافته مانند سلولهای عصبی، عضلانی یا پوششی تبدیل میشوند. این فرایند بسیار دقیق و هماهنگ است و هرگونه اختلال در آن میتواند به ناهنجاریهای مادرزادی منجر شود. اندامزایی نقش اساسی در شکلگیری ساختار بدن و تعیین عملکردهای حیاتی جاندار دارد. این پدیده در تمام جانداران چندسلولی، از گیاهان تا جانوران، مشاهده میشود، هرچند سازوکارهای آن ممکن است متفاوت باشد. در مطالعات علمی، بررسی اندامزایی به درک بهتر رشد، ترمیم بافتها و حتی مهندسی بافت کمک میکند. همچنین این مفهوم در پزشکی برای شناخت بیماریهای رشدی اهمیت زیادی دارد. این فرایند نشاندهنده هماهنگی پیچیده میان ژنها و محیط سلولی است. به طور کلی، «اندامزایی» فرایندی بنیادین در زیستشناسی است که به تشکیل و تکامل اندامهای بدن در جریان رشد موجود زنده اشاره دارد.
اندام زایی
فرهنگستان زبان و ادب
{organogenesis, organogeny} [زیست شناسی] تشکیل و نمو اندام ها
دانشنامه عمومی
در جانداران، نخستین نشانه تشکیل اندام های جنینی را اندام زایی یا اُرگانوژنز ( organogenesis ) می گویند. موجود در حال شکل گیری تا پایان روند اندام زایی رویان و جنین خوانده می شود.
اندام زایی عمل رویش اندام از گونه های مختلف بافت است، بافت هایی که میان یک دیگر دارای اعمال یک سان یا همانند هستند. این اندام ها به نوبه خود معمولاً به دستگاه های زیستی مختلفی ( مثلاً دستگاه گوارشی ) تقسیم می شوند.
اندام زایی در اصل فرایندی است که به وسیلهٔ آن برون پوست، درون پوست و میان پوست به صورت یک اندام یک پارچه ادغام می شوند.
در گیاهان ریشه زایی، ساقه زایی و برگ زایی از انواع اندام زایی هستند. [ پیوند مرده]
در انسان، از نظر علمی هفته سوم تا هشتمی که فرد در بدن مادرش است ( بارداری ) را دوران رویانی یا اندام زایی می گویند و از ماه سوم تا تولد را دوران جنینی می گویند.
