[ویکی فقه] امر نفسی امر به چیزی به خاطر مطلوبیت خود آن است.
امر نفسی امری است که چون متعلق آن، به خودی خود مصلحت و مطلوبیت دارد امر به آن تعلق گرفته است، نه به خاطر این که مقدمه برای رسیدن به چیز دیگری می باشد. مانند: امر به نماز و امر به روزه؛ در مقابل امر به وضو که چون شرط تحقق نماز است امر به آن تعلق گرفته است.
عناوین مرتبط
واجب نفسی؛امر غیری.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 آنکه نزدیکتر از جان عزیزست بمن کی تواند که نیاید نفسی یادم ازو
💡 آن نفسی که باخودی یار کناره میکند وان نفسی که بیخودی باده یار آیدت
💡 بنشانمان بر آتش و بر تیغ و زینهار با هجر خویشمان نفسی همنشین مکن
💡 نه هوای اوج و نه پستیات نه خروش هوش و نه مستیت چو سحر چه حاصل هستیات نفسی شو و به سخن درآ
💡 از منش یاد نمی آید و خود می داند که از او صبر ندارم من مسکین نفسی
💡 دیوید لوی نیز به ترس از مرگ و ضروری بودن مرگ نفس برای درک ماهیت حقیقی خود اشاره میکند. به گفته لوی، ترس ما از بی نفسی حتی ممکن است قویتر از ترس ما از مرگ باشد.
