اطلاق مفعول بر مصدر

[ویکی فقه] اطلاق مفعول بر مصدر به ذکر صیغه اسم مفعول و اراده مصدر اطلاق می شود و از اقسام مجاز لغوی می باشد.
از اقسام مجاز لغوی، آوردن اسم مفعول به جای مصدر است؛
مثال
مانند: (باییکم المفتون؛ "(که) کدام یک از شما دستخوش جنونید". در این آیه، «مفتون» (اسم مفعول) به معنای «فتنه» (مصدر) به کاررفته که یکی از معانی آن، زوال عقل و جنون است.

💡 نوشتن خبر روشی است که در آن به تمام سولات عمومی در مورد هر رویداد خاص که شامل کلمات کلیدی (که، چه، کی، کجا و چرا) از پنج پرسش اصلی روزنامه‌نگاری و همچنین اغلب استفاده از چگونه است که در شروع خبر بکار می‌رود. این شکل از ساختار گاهی به نام هرم وارونه که به کاهش اهمیت اطلاعات در پاراگراف‌های بعدی می‌پردازد اطلاق می‌شود.

💡 و به هر حال مى خواهيم بگوئيم رسالت على (عليه السلام ) منحصرا راجع به رساندنآيات برائت نبود، بلكه هم راجع به آن بود و هم راجع به سه و يا چهار حكم قرآنىديگر، و همه آنها مشمول گفته جبرئيل هست كه گفت: (از تو پيامى نمى رساند مگرخودت و يا مردى از خودت ) زيرا هيچ دليلى نيست تا اطلاق اين كلام را تقييد كند.

💡 ضمنا اطلاق آيه هم شامل كودكان پسر و هم كودكان دختر مى شود، و كلمه الذين كه براىجـمـع مـذكـر اسـت مـانع از عموميت مفهوم آيه نيست، زيرا در بسيارى از موارد اين تعبير بهعـنـوان تـغـليـب بـر مـجـمـوع اطلاق مى گردد همانگونه كه در آيه وجوب روزه تعبير بهالذين شده و منظور عموم مسلمانان است