استقرای خطابی

[ویکی فقه] استقرای خطابی یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای استقرای تشکیل شده از مواد خطابی است.
استقرای خطابی، خطابه ای است که از نظر صورت و شکل؛ استقرا و از لحاظ ماده از مظنونات یا مقبولات و یا مشهورات غیر حقیقی ترکیب یافته است؛ به عبارت دیگر، استقرائی است که از مواد خطابی ترکیب یافته باشد؛ مثلاً خطیب بعد از استقرا و بررسی حال بیشتر افراد و جزئیات، حکم کلی می کند و می گوید: «عمر ستمگران کوتاه است»، به این دلیل که موارد زیادی را جستجو کرده و دیده است که هشتاد درصد ظالمان چنین بوده اند، آن گاه وی، موارد کمی را هم که جستجو نکرده به حکم قانون غلبه، به این مواردِ غالب، ملحق می سازد؛ در نتیجه او به صورت موجبه کلیه می گوید: همه ستمگران عمرشان کوتاه است. خطابه، بیشتر به صورت قیاس و تمثیل است و گاهی هم به صورت استقرا می آید.

💡 به صورت استقرایی می‌توان نشان داد که اگر شرایط بالا برآورده شود، این الگوریتم، به بهینه سراسری برای مسئله دشوار اولیه می‌رسد. متأسفانه، یافتن دنباله ای از مسائل بهینه‌سازی که این شرایط را برآورده می‌کنند، دشوار است. با این وجود، اغلب، بهینه‌سازی مدرج نتایج خوبی به همراه دارد، حتی زمانی که نتوان ثابت کرد که دنباله مسائل بهینه‌سازی تولید شده در الگوریتم، دقیقاً تمام این شرایط را برآورده می‌کنند.

💡 در «دستگاه پئانو»، اصل خوش‌ترتیبی اعداد طبیعی از «اصل» استقرای ریاضی نتیجه می‌شود.

💡 ریاضی‌دانان یونانی روش‌ها را به خوبی تصفیه کردند (به‌ویژه از راه دستورالعمل استدلال استقرایی و در اثبات‌ها از اثبات‌گرایی منطقی) و موضوعات ریاضی را گسترش دادند.

💡 در استقرا معمولاً تمام موارد یک جامعهٔ آماری در اختیار ما قرار ندارند. ازاین‌رو، در استدلال استقرایی از قوی یا ضعیف بودن آن سخن می‌گوییم. در اینجا به دو مورد از ویژگی‌های یک استقرای قوی نگاه می‌اندازیم:

💡 حالتی است که ما قصد داریم آن را با استقرای کامل اثبات کنیم. اجازه دهید

💡 علاوه بر این، در حالی که یک نوزاد انسان و یک بچه گربه هر دو قادر به استدلال استقرایی هستند، اگر دقیقاً در معرض همان داده‌های زبانی قرار گیرند، انسان همیشه توانایی درک و تولید زبان را به دست می‌آورد، در حالی که بچه گربه هرگز هیچ‌کدام از این توانایی‌ها را به دست نمی‌آورد.