ابودرداء عویمر بن زبد خزرجی انصاری

💡 ابودرداء گفت: سه چيز مرا به خنده واداشت و سه چيز چنانم اندوهگين كرد كه گريستم.اما، آن سه كه مرا به خنده واداشت: آرزومندى است كه مرگ او را مى خواهد. و بى خبرى كهاز او بى خبر نيستند و خندانى كه با درونى انباشته مى خندد و نمى داند كه پروردگاراز او بخشم است يا خشنود؟

💡 ابوهريره و ابودرداء از شنيدن اين سخنان متحير و حيران، از لشكر على عليه السلامبيرون رفتند، در راه به همديگر مى گفتند اين كار به آسانى به پايان نرسد و آتشفتنه با صلح و سازش فرو ننشيند.

💡 ابودرداء گفت: مبادا مسئله تجارت و سوداگرى، تو را وادار كرده باشد كه رنج سفر ازمدينه تا شام را بر خود هموار ساخته باشى ؟ گفت: نه. سپس ابودرداء به وى گفت:نكند هدفهاى ديگرى، تو را از مدينه بدين سو كشانده باشد؟ آن مرد گفت: نه. (يعنىهيچ هدفى جز استماع حديث و سخن رسول گرامى (صلى الله عليه و آله )، مرا به اينسفر وانداشت ).

💡 18 - آن گاه كه ابودرداء مخالفت خود را با بعضى از كارهاى خلاف و ناشايست معاويهاعلام كرد و گفت كه پيامبر (ص ) از اين اعمال نهى كرده، معاويه گفت: من در انجام آناشكالى نمى بينم.

💡 2- معاويه در جواب ابودرداء كه گفت رسول خدا صلى الله عليه و آله از بيع ربوىنهى مى كرد گفت: به نظر من عيبى ندارد معاويه خبيث ربا مى خورد (10) و خود راخليفه مسلمين هم مى خواند.