ابوالفتوح ثابت بن محمد جرجانی

[ویکی فقه] ثابِتِ بْنِ مُحَمَّدِ جُرْجانی، ابوالفتوح (۳۵۰- مق ۴۳۱ق/ ۹۶۱-۱۰۴۰م)، نحوی و ادیب است.
منابع آگاهی چندانی از زندگی او به دست نداده اند. براساس نسبت جرجانی او می توان گفت خود وی یا نیاکانش در گرگان زندگی می کرده اند. ابن خطیب او را استرابادی نیز خوانده است و پاره ای از منابع نسبت عَدَوی بدو داده اند.
سفر به اندلس
گزارش ابن خطیب نشان می دهد وی در ۳۷۸ق/۹۸۸م یعنی پیش از آن که به اندلس برود، در بغداد بوده، و علم می آموخته است. ثابت در ۴۰۶ق/۱۰۱۵م تقریباً هم زمان با پایان خلافت امویان در اندلس و آغاز حکومت ملوک الطوایف، وارد این سرزمین شد و در غرناطه سکنا گزید.
← اولین ملاقات
گفته اند که ثابت در حفظ واژه های بیابانی نایاب ( غریب ) و شعر جاهلی و اسلامی توانا بود و با دانشهایی چون فلسفه، منطق و نجوم آشنایی داشت؛ افزون بر این او را مردی سوارکار و جنگاور وصف کرده اند.
روایتگر
...

💡 در تفسير ابوالفتوح رازى است كه حضرت امام صادق را پرسيدند: از مهم ترين ناماسم اعظم ؟حضرت فرمود: در اين حوض سرد رو!در آن آب رفت و هر چه خواست بيرون آيد فرمود منعش كردند تا گفت: يا الله اغثنى !فرمود: اين اسم اعظم است. پس اسم اعظم به حالت خود انسان است.(376)

💡 376- يا الله اغثنى در تفسير ابوالفتوح رازى است كه حضرت امام صادق را پرسيدند: از مهم ترين ناماسم اعظم ؟حضرت فرمود: در اين حوض سرد رو!در آن آب رفت و هر چه خواست بيرون آيد فرمود منعش كردند تا گفت: يا الله اغثنى !فرمود: اين اسم اعظم است. پس اسم اعظم به حالت خود انسان است.(376)

💡 O اگر چه حضرت ايّوب به مشكلات و بيمارى هاى بسيار سختى مبتلا شد، ولى بر خلاف آنچه در بعضى كتب آمده اين مسائل، مايه تنفّر مردم از او نبوده است، زيرا در اين صورت، علاوه بر آنكه برخلاف قاعده لطف است، با بسيارى از روايات و تفاسير، از جمله تفاسير الميزان، فخر رازى، اطيب البيان، ابوالفتوح و نمونه نيز سازگار نيست.

💡 تفسير روح الجنان، شيخ ابوالفتوح رازى به تصحيح و حواشى حاج ميرزا ابوالحسنشعرانى و على اكبر غفّارى، انتشارات اسلاميه، تهران.

💡 جنازه پاك او با تشييع هزاران نفر از مردم مؤ من به حضرت عبدالعظيممنتقل و در مقبره شيخ ابوالفتوح رازى (مفسر بزرگ ) مدفون گشت.

💡 به معنای «مطلقِ جنسِ زن»، «زنان آشنا»، «صرفاً زنان مسلمان (و نه غیرمسلمان از جمله مسیحی و یهودی و زرتشتی)» آمده است. ابوالفتوح رازی (زادهٔ ۴۵۶ه‍.ش/۱۰۷۷م) روایت اخیر را چنین نقل می‌کند: