ابوالجارود زیاد بن منذر کوفی

[ویکی فقه] اَبوالْجارود، از رجال سیاسی و مذهبی نیمه اول سده ۲ق/ ۸م، که از او به عنوان یکی از اصحاب امامان باقر و صادق (علیه السلام) و نیز بنیان گذار فرقه جارودیه نام برده شده است.
از میان انبوه منابعی که از او نام برده اند، تنها اندکی می تواند برای ارائه گزارشی از شخصیت و زندگی او مفید افتد و خلط میان او و دیگران نیز بر ناشناخته تر ماندن شخصیت او افزوده است. در بیش تر منابع نام او به صورت زیاد بن منذر آمده است. زیاد بن ابی زیاد، گونه دیگری که برای نام او آورده اند، احتمالاً بر اثر خلط با نام یزید بن ابی زیاد، از محدثان مشهور که در قیام زید شرکت گسترده داشت، پدید آمده است. در منابع بدو، کنیه دوم «ابوالنجم» و نسبتهای «عبدی» و «ثقفی» نیز داده شده که تنها نسبت اخیر در مآخذ کهن رجالی تکرار شده است گاه نیز او را منسوب به قبیله «هَمْدان» و به ویژه از تیره «خارِف» بر شمرده اند.
ایرانی تبار
اطلاعات پراکنده ای حاکی از ایرانی تبار بودن ابوالجارود وجود دارد که باید با احتیاط تلقی شود: طوسی در رجال بدون اشاره به تبار نیاکان، او را «مولا» خوانده است؛ سعد اشعری از وی به عنوان «اعجمی» یاد کرده و بعید نیست که گفتار او ناشی از خلط با شاعری به نام زیاد اعجم (د ح۱۰۰ق) بوده باشد؛ برخی نیز، رئیس فرقه جارودیه را «خراسانی» دانسته اند.
تولد
باتوجه به این که ابوالجارود از ابوالطفیل عامر بن واثله (د حداکثر ۱۱۰ق/ ۷۲۸م) روایت کرده، دیر ترین تاریخی که برای تولد او می توان ذکر کرد، سالهای پایانی سده نخست هجری است، اما روایتی که در آن، او خطاب به امام محمد باقر (علیه السلام) خود را «کبیر السّن» خوانده است، با این تخمین سازگاری ندارد. به هر روی، در این که ابوالجارود، محضر امام سجاد (علیه السلام) را درک کرده باشد، تردید وجود دارد؛ به ویژه با توجه به این که وی در روایت از امام سجاد (علیه السلام) با واسطه فرزند ایشان، عبداللـه روایت می کند و در یک مورد روایت مستقیم وی از امام سجاد (علیه السلام)، امکان افتادگی وجود دارد.
طرد از سوی ائمه
...

💡 ابوالجارود گويد از امام باقر عليه السلام پرسيدم: امام چگونه شناخته مى شود؟حضرت فرمود: امام با صفاتى شناخته مى شود. كه اولين آنها تصريح خداوند تبارك وتعالى است بر او و امانت او تا اينكه حجت بر مردم باشد... و فرمود: او مردم را بهحوادث فردا خبر مى دهد و با مردم به هر زبان و هر لغت سخن مى گويد.(6)

💡 154- جاروديه پيروان ابوالجارود زياد بن منذر عبدى را گويند. آنها بر اين عقيدهاند كه پيامبر صلى اللّه عليه و آله، نص بر امامت على عليه السلام فرموده است بهوصف و نه به اسم، نيز معتقدند كه صحابه با بيعت نكردن خود با امام على عليهالسلام كافر شده اند. به اينها زيديه مى گويند؛ زيراقائل به امامت زيد بن على بن الحسن بن على بن ابى طالب هستند. (الفرق بين الفرق،ص 22، و الملل و النحل، ج 1، ص 212).

💡 در دبستان المذاهب آمده است كه: ياران ابوالجارود معتقد بودند كه پيامبر اسلام على بنابيطالب عليه السلام را به اسم معرفى نكرده، لذا امت گمراه شدند.

💡 ابوالجارود از علما زيديه بود امام صادق عليه السلام او را ملقب به (سرحوب ) كردو وى را از دروغگويان شمرد. وى نابينا بود و امام صادق عليه السلام او را لعن كرده،درباه اش فرمود: ( انه اعمى القلب و اعمى البصر ) امام عليه السلام ابوالجارود را به شدت نكوهش ‍ فرموده است و امام باقر عليه السلام فرمود كه سرحوبنام شيطان است ابوالجارود فردى منافق و بى اعتبار بود

💡 اما در اصل عصفرى: عباد از عمرو، از ابوالجارود، از امام باقر (ع ) روايت كرده است كه پيامبر خدا (ص ) فرمود: من و يازده فرزندم و تو اى على قوام زمين هستيم يعنى ستونها و كوههايش به خاطر خداوند زمين را نگهداشته تا مردمانش را فرو نبرد.