ابن مقسم

ابوبکر محمد بن حسن بن یعقوب عطار، معروف به ابن مقسم (۲۶۵–۳۵۴ق / ۸۷۹–۹۶۵م)، از دانشمندان برجسته بغداد و از علمای مفسر، محدث و نحوی بوده است. جدّ اعلای او، مقسم، از یاران ابن عباس بود و این پیشینه خانوادگی، او را در علوم قرآنی و عربی ممتاز ساخت. ابن مقسم در مکتب نحو کوفی آموزش دید و ادب را از ثعلب فرا گرفت و در قرائت قرآن از اساتیدی چون عباس بن فضل رازی و محمد بن عثمان بن ابی شیبه بهره برد. وی در تفسیر قرآن، به ویژه کتاب «الانوار»، مورد تحسین قرار گرفت و به عنوان «شیخ القرّاء» و پیشوای لغت شناخته شد. برخی از دیدگاه‌های او درباره انتخاب قرائت قرآن، با مخالفت علما مواجه شد و حتی کتاب‌هایش به دستور خلیفه سوزانده شد، اما او بر روش خود پایبند ماند. آثار او شامل تألیفات متعدد در نحو، قرائت، تفسیر و ردیه بر معتزله است؛ از جمله «مجالس ثعلب»، «الانوار فی تفسیر القرآن»، «احتجاج القراءات» و «الانتِصار لقُرّاء الامصار». ابن مقسم شاگردان بسیاری تربیت کرد و نقش مهمی در انتقال علوم قرآنی و ادبیات عربی در قرن چهارم هجری داشت. به طور کلی، او از برجسته‌ترین دانشمندان بغداد و مفسران قرآنی دوران خود محسوب می‌شود.

لغت نامه دهخدا

ابن مقسم. [ اِ ن ُ م ُ ق َس ْ س ِ ] ( اِخ ) ابوبکر محمدبن الحسن بن مقسم بن یعقوب عطار. یکی از قراء مدینة السلام. عالم به لغت و شعر و از ثعلب و ابومسلم گچی سماع داشته. وفات او به سال 362 هَ. ق. است.از اوست: کتاب الانوار در علم قرآن. کتاب المدخل الی علم الشعر. کتاب احتجاج القرأات. کتاب فی النحو. کتاب المقصور و الممدود. کتاب المذکر و المؤنث. کتاب مجالس ثعلب. ( از ابن الندیم ). و برای نام سایر کتب او رجوع به فهرست ابن الندیم و روضات شود. و صاحب روضات گوید او از ابی مسلم کجی و ثعلب روایت دارد و مولداو به سال 265 و وفات وی در 355 هَ. ق. بوده است.

فرهنگ فارسی

یکی از قرائ مدینه السلام

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] اِبْن مِقْسَم، ابوبکر محمد بن حسن بن یعقوب عَطّار (۲۶۵- ۸ ربیع الآخر ۳۵۴ق/۸۷۹ -۱۳ آوریل ۹۶۵م)، مقری، مفسر، محدث و نحوی بغدادی می باشد. جدّ اعلای او مقسم از مصاحبان ابن عباس بود.
خطیب بغدادی او را ثقه و یکی از آگاه ترین مردم به مکتب نحو کوفی و داناترین ایشان به قرائات معرفی کرده و کتاب الانوارِ او را در تفسیر مورد تمجید قرار داده است.فیروزآبادی نام او را در شمار پیشوایان لغت آورده و ذهبی در سیر او را شیخ القُرّاء خوانده است.
اساتید و شاگردان
ابن مقسم ادب را از ثعلب فراگرفت و در قرائت از عباس بن فضل رازی و جمعی دیگر استفاده برد. همچنین از محمد بن عثمان بن ابی شیبه، محمد بن محمد بن سلیمان باغندی، ابومسلم کجّی و دیگران روایت کرد.ابوبکر ابن مهران، ابوالحسن ابن رزقویه، علی بن احمد رزاز، ابوعلی ابن شاذان و گروه بسیار دیگری نیز در ادب و قرائت و حدیث از او استفاده کردند
نقد
وی مدت ها ملازم احمد بن یحیی ملقب به ثعلب (د ۲۹۱ق) پیشوای مکتب کوفیان در نحو و لغت بود، ولی بیش از همه به علوم قرآنی اشتغال داشت. خرده ای که بر او گرفتند این بود که در قرائت قرآن در نماز و غیر آن بر این باور بود که می توان هر قرائتی را انتخاب کرد، به شرط این که با رسم مصحف موافق و از لحاظ لغت و ادب عرب توجیه پذیر باشد. اما به گفته ابوحیان ابن مقسم قرائتی از خود نساخته و هرچه قرائت کرده براساس روایت و حجت بوده است.شیوع این نظر ابن مقسم، اهل علم را برضد او برانگیخت و در ۳۲۲ق/۹۳۴م به فرمان خلیفه القاهر بالله، ابن مجاهد بغدادی و چند تن از قضات با وی مناظره کردند و او را به توبه واداشتند و کتاب هایش را سوزاندند. ابوبکر ابن مجاهد (د ۳۲۴ق) از خلیفه خواست تا از تأدیب او درگذرد که مورد قبول افتاد، ولی ابن مقسم پس از مرگ ابن مجاهد همچنان روش خود را دنبال کرد.
آثار
...