ابن زهر ابوالعلاء زهر بن عبدالملک

[ویکی فقه] ابوالعلاء زهر بن عبدالملک، پزشک و وزیر اشبیلی، یکی از شخصیت های ابن زهر می باشد؛ اِبْن زُهْر، لقب افراد خاندانی منسوب به اِیاد بن مَعَدّ بن عدنان که در سده های ۴ تا ۷ق/۱۰ تا ۱۳م، فقیهان، پزشکان، ادیبان و وزیرانی نامدار از آن برخاستند.
ابوالعلاء زهر بن عبدالملک (د ۵۲۵ق/۱۱۳۱م)، پزشک و وزیر اشبیلی.در منابع لاتین نام وی به صورت های گوناگون که همگی تحریف نام، کنیه و لقب اوست، آمده است.از تاریخ تولد وی آگاهی در دست نیست، اما نوشته اند که در اشبیلیه زاده شد.
ابن خلکان، احمد بن محمّد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۴۳۶.
ابوالعلاء نخست به دربار معتمد بن عباد آخرین فرمانروای عبادی اشبیلیه راه یافت،
سارتن جورج، مقدمه بر تاریخ علم، ج۲، ص۱۳۱۴، ترجمه غلامحسین صدری افشار، تهران، ۱۳۵۵ش.
ابوالعلاء به سبب شوق وافری که به فراگیری پزشکی داشت از چنان مهارتی برخوردار شد که پزشکان پیش از خود را تحت الشعاع قرار داد و مایه افتخار مغربیان گردید.
ابن ابار، محمد بن عبدالله، التکملة لکتاب الصله، ج۱، ص۲۶۸.
...

💡 و از ابوالعلاء - به گفته سيره حلبيه - روايت است كه گفت: به محمد بن حنفيه(369) گفتم: ما حديث مى كنيم كه آغاز اذان به وسيله رؤ يايى بود كه مردى از انصارديد. محمد بن حنفيه سخت برآشفت، سپس گفت: شما آنچه را كه در دينتان و شريعت اسلام، اصل بود ترك گفته ايد و پنداشته ايد به واسطه رؤ يايى بوده است كه مردى ازانصار ديده، كه محتمل صدق و كذب است ؟! و اى بسا كه خواب پريشان باشد.

💡 علی‌نقی بن ابوالعلاء کمره‌ای همچنین مشهور به شیخ نقی/علینقی کمره‌ای (۱۵۴۶–۱۶۲۱م) نویسنده و شاعر ایرانی عصر اول صفوی بود.

💡 از شخصیت‌های برجسته‌ای که از این شهر برخاسته‌اند می‌توان به ابوالعلاء معری شاعر و فیلسوف معروف اشاره کرد، وی در سال ۴۴۹ هجری (۱۰۵۸ میلادی) در همین شهر درگذشت. وی در مورد «معره النعمان» چنین می‌گوید:

💡 او در سدهٔ چهارم هجری زندگی می‌کرده است. اما اطلاعات زیادی از زندگی او در دسترس نیست. ممکن است به دلیل لقبش از اهالی شوشتر باشد، زیرا ضبط «شوشتری» با املای «ششتری» در گذشته رایج بوده است. همچنین اشعار فنی و مصنوع نیز سروده و در هزل پیشگام کسایی بود. ضمناً گمان می‌رود منظور از ابوالعلا در یکی از ابیات منوچهری همین ابوالعلاء ششتری باشد، زیرا او را در ردیف شعرای فارسی‌زبان آورده است:

💡 مُهاجات هجویه‌های شاعران برای یکدیگر است. از جمله مهاجاتِ ابوالعلاء گنجوی (قرن ششم) و شاگردِ او و نیز مهاجاتِ خاقانی شروانی و رشیدالدین وطواط (متوفی ۵۷۳ ق) بسیار معروف است.